Ciekawostki z przeszlosci
                                   Frankenbergowie

           KTO  NIE SZANUJE  I  NIE  CENI SWOJEJ  PRZESZLOSCI , 
TEN  NIE  JEST  GODZIEN  SZACUNKU  TERAZNIEJSZOSCI , ANI NIE  MA  PRAWA  DO  PRZESZLOSCI.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
                      
 

   
 
     
 
         
 
 
 
  Frankowie - grupa plemion germańskich -Frankowie powstali w III wieku n.e - z wymieszania mniejszych plemion germańskich (Amzywariów ; Brukterów; Chamawów ; Chattuariów i Saliów);   mieszkających nad dolnym Renem - W IV wieku Frankowie osiedli w północnej Galii - Dzielili się na Franków salickich (dolny Ren) i ripuarskich (środkowy Ren).   W średniowieczu Frankonia była jednym z pięciu księstw niemieckich, obok Saksonii Saksonia (śrdw.-łac. Saxonia, kraina Sasów; niem. Sachsen, również Saxe) - kraj związkowy w Niemczech graniczący z Polską, Czechami i z następującymi landami: Bawaria, Turyngia, Saksonia-Anhalt i Brandenburgia. Land ten został utworzony w 1990 roku po zjednoczeniu Niemiec. Obejmuje on w przybliżeniu obszar dawnego królestwa Saksonii (patrz historia poniżej). Pod względem powierzchni Saksonia jest dziesiątym, a pod względem liczby ludności, szóstym spośród 16 niemieckich andów.... , Lotaryngii Lotaryngia (fr. Lorraine) - kraina historyczna i region administracyjny w północno-wschodniej Francji. Dzieli się na 4 departamenty: Meurthe-et-Moselle, Meuse, Moselle i Vosges.... , Szwabii i Bawarii Bawaria (niem. Bayern) to najdalej położony na południe i o największej powierzchni kraj związkowy w Niemczech.-  Historisches Franken  
     
  Informacje ogólne stolica: Monachium liczba mieszkańców: 12,4 milionów (sierpień 2003) powierzchnia: 70549,32 km˛ gęstość zaludnienia: 164 mieszk./km˛ premier: Edmund Stoiber (CSU) ważniejsze miasta: Monachium, Norymberga, Augsburg, Würzburg, Ingolstadt, Regensburg, Fürth i Erlangen klimat - umiarkowany; średnia temperatura stycznia - 2 stopnie C, lipca 17 stopni C; średni roc... Obecnie stanowi część Bawarii.  
     
  Franken, po polsku Frankonia. Region winiarski nad Menem i jego dopływami, pomiędzy Aschaffenburgiem a Schweinfurtem, na wschód od Frankfurtu, w Bawarii. zachodniej części Frankonii między Aschaffenburgiem a Miltenbergiem.Frankonia jest częścią Bawarii w okolicach Norymbergii  
     
                                                                                              
     
                        
 
 
                                          
     
 
     
        Konrad Frankenberg  
     
 
  • Konrad Frankenberg z Komorzna  herb  * Urodzony orientacyjnie w roku 1370 * Zmarł żona (ślub: ): Anna Balicka z Balic h. Topór  , rodzice : Jan Balicki z Balic h. Topór , bohater PSB ca 1350-1396       zrodlo - Polski Słown. Biograficzny t. 24 str. 400: psb.2 - dr.Marek Jerzy Minakowski
 
 
  • Konrad, piszący się z Balic, dworzanin w. ks. Witolda, używany przez niego często w poselstwach do Krzyżaków i w innych ważnych sprawach. W 1418 r. dozwolił uciec Świdrygielle z Krzemieńca (Cod. Ep. XV.; Dług.). Wdowa po nim Anna, procesuje się 1420 r. z żydami o Balice, a 1427 r. jest 2-o v. żoną Jakusza, chorążego mazowieckiego - Herbarz - Adama Bonieckiego
 
 
  • Konradowi Frankenbergowi z Komorzna [Śląsk] całe czesci ich w Balicach, Strzeglicach ( obecnie Szczyglice ? ) i Burowie, które należały do Prokosza (ZK 6 s. 78);
 
 
  • 1416 Konrad Frankenberg z Komorzna zapisuje żonie Annie, siostrze Jana z Balic, 200 grz. posagu i wiana na zastawie w B. (ZK 6 s. 164); 
 
 
  • Jan i Mikołaj z Ossolina ugadzają się z Zakliką z Balic w sprawie wykupu za 600 grz. od Konrada Frankenberga z Komorzna dóbr Balic, Szczeglic i Burowa (ZK 6 s. 167);
 
 
  • 1419-28 Anna wdowa po Konradzie Frankenbergu z Balic, żona Jakusza z Balic chorążego mazowieckiego (GK 1 s. 218; 3 s. 16, 22; ZK 7 s. 37, 256; 146 s. 26; SP 2, 1703, 2154);
 
 
  • 1420 Zaklika z Balic z żona Elżbietą i Stanislaw Toruński z Krakowa sprzedają za 300 grz. Annie wdowie po Konradzie Frankenbergu z Komorzna całą czesc w Szczeglicach (ZK 6 s. 623);
 
 
  •  1427 Anna wdowa po Konradzie Frankenbergu, żona Jakuba [z Białołęki, ziemia mazowiecka] chorążego warszawskiego, ma w zastawie po zmarlym mężu Konradzie czesci w Balicach, Szczeglicach i Burowie (ZK 146 s. 74)                                                                                                                                 zrodlo-  www.slownik.ihpan.edu.pl  / Balice  - http://portalwiedzy.onet.pl/78214,,,,balice,haslo.html
 
             Balicki h.Topór.                                  
     Już w 1286 r.cytowany jest w aktach katedry krakowskiej Comes Żegota z Balic,dziedzic dóbr Balice,w wojewodztwie krakowskim.      zrodlo - Seweryn Uruski "Rodzina, Herbarz Szlachty Polskiej"
 
                                
 
      
 
 
 
 

                                                                                                                                                                                                                                                                             

                                                                                                                                      

 
 
  • Dzieje Korony Polskiej i Wielkiego Ksiestwa Litewskiego
 
            str. 276 - W Inowroclawiu w poniedzialek przed s. Jadwiga ( 5 pazdziernika ) 1410r. za sprawa Pana Konrada v. Frankenberg ( Raczynski - kodex dyplomatyczny lit. str 116 )  
     
            Krol ,Wladyslaw Jagielo - Rycerz Konrad Frankenberg byl pelnomocnikiem Zmudzinow.  
     
     
 
  • 1616. R. 1418. Ucieczka Swidrygelly.  -
 
 

S. 370 -

Kiedy sie to dzieje na pólnocy, w stro-nie poludniowej wywiazaly se wypadki, na cala. uwage zaslugujace. Tatarzy Przekopscy, pod rzadami Edygi bedacy, zrobili jakas wycieczke na Podole; przeciw nim staneli Tatarzy Litewscy, stoczyli bój krwawy, pokonali i przepedzili najezdniczych rodaków swoich (1). Skutkiem tych zamieszek, byly rozmaite poruszenia ludu zbrojnego w prowincyach poludniowych. Widzielismy juz wyzej, o uwiezieniu Xiazecia Swidrygelly za rokosz i zmowy z nieprzyjaciólmi ojczyzny (§ 1551). Pod ostatnie lata znajdowal sie on w Krzemiencu na Wolyniu, którego zaniku byl starosta, szlachcic Polski, rodem z Pruss, Konrad Frankenberg; ten bardzo przyzwoicie i z lagodnoscia obchodzil sie z wiezniem, swojej strazy powierzonym; pozwalal dosc czesto rozmaitym wysokiego stanu gosciom jego nawiedzac. Tymczasem, podczas poruszen wojennych, wymienionych dopiero, przybyl do Krzemienca Daniel czyli Daszko, syn Teodora Xiazecia Ostrogskiego. Swidrygello z tym mlodym panem uczynil tajemna zmowe ucieczki. Jakoz Xiaze Daniel, roku 1418, na dniu Wielkoczwartkowym, poslal dwóch ludzi rycerskiego stanu,

(1) List Mistrza Inflant. do W. Mistrza d. Riga am Sonntage vor Pauli Bekehrung (23 Stycz.) 1428 Napierski l. c. N. 323.

 S. 371 -

Dymitra i Eliasza, którzy prosili o sluzbe u Starosty, udajac, ze przybywaja z wyprawy na Tatarów, w której sluzyli ochotnikami, utracili wszystko co mieli i nie sa w stanie powrócic do Litwy. Starosta im zawierzyl, przypuscil do ufnosci i dat miejsce w poczcie rycerstwa zamkowego. Stalo sie jednak, ze w sam dzien Zmartwychwstania Panskiego, Xiaze Daniel, z Xiazeciem Alexandrem, przezwanym Nos, w dziewiec tylko koni, przyblizyli sie do bramy twierdzy w nocnej porze; tamci, na umówione haslo, otworzyli brame i most spuscili. Spiskowi rzucili sie na zolnierzy, warte trzymajacych, pokonali, wpadli do budynku, gdzie byl Swidiygello, i uwolnili go z wiezienia. Na wszczety halas, nadbiegl Starosta Frankenberg, uzbrojony; uderzyl smialo na zdrajców, jednak osaczony, polegl z orezem w reku. Xiaze Swidrygello, tym sposobem po póldziewiata roku strawionego czasu w wiezieniu, znalazl sie wolnym i wnet z Krzemienca, zrobil ze swoimi stronnikami wycieczke do Lucka, zapewna dla zabrania rzeczy bogatych, które bydz mogly w palacu xiazecym: gdyz Witold przemieszkiwal tam dawniej, i pozniej mial upodobanie bawic niekiedy. Nie wiemy, jak sie ten oblów udal, to tylko pewna, ze niebawnie zbiegl do Multan i po drodze rabowal domy szlacheckie, w których póltarasta koni zabral; przez Multany.

S. 372 - 

pociagnal do Wegier (1). Tam sie udal pod protekcya Króla Zygmunta, staral sie o przyjaciól, chcial sie zenic z siostra Biskupa Wroclawskiego, Konrada, Xiezniczka z domu Olesnickiego. Potem wchodzil w skryte stosunki z Wielkim Mistrzem (2). Pozniej bawil na dworze Ernesta, Xiazecia Austryi i innych Xiazat, powrócil znowu do Wegier i przy Zygmuncie zostawal czas niejaki (3) - zrodlo - Teodor Narbutt. Dzieje starozytne narodu litewskiego. Tom -VI.       Krzemieniec Perła Kresów - Wiadomości w Onet.pl

 
                                                         
     
 
 
 
 
 
Na Slask przybyli XIII wieku, a swoja siedzibe urzadzili w Strupini kolo Trzebnicy. Protoplasta gornoslaskiej galezi rodu byl Bernold von Frankenberg ktory za wierna sluzbe ksiazetom piastowskim otrzymal wies Roznow kolo Kluczborka. Zmarl w 1321r.pozostawiajac trzech synow : Henryka , Teodora i Arnolda. Najstarszy z braci, Henryk,w spadku odziedziczyl Roznow a okolo roku 1300 dokupil jeszcze Komorzno i Proslice kolo Kluczborka.Korzystne malzenstwo z przedstawicielka wplywowych wowczas von Stoschow pozwolilo mu na zalozenie wlasnej galezi rodu( Frankenberg Proschlitz ). O mlodszym Teodorze, zwanym Dytrykiem, wiadomo tylko tyle, ze zostal czlonkiem rady ksiecia Henryka III glogowskiego.Najmlodszy z braci, Arnold, osiadl w rodzinnych dobrach kolo Trzebnicy i dal poczatek linii Frankenberg Ludwigsdorf. Jeden z jego potomkow, zyjacy na przelomie XVi XVI wieku, Jan  Frankenberg zwany Heydan, zapoczatkowal strzelecka galez rodu. Zmarl w 1505 roku, pozostawiajac czterech synow : Aleksandra , Jana Dietricha, Jana i Jerzego.Wedlug historii rodowej pierwotna ich siedziba byl zamek Frankenberg kolo Achen w Nadrenii - Palatynacie, zas pierwsza siedziba na Slasku byla Strupina ( Stoppen ) kolo Trzebnicy ( Trebnitz ).
 
                                                                                              
 
 
 
  • Wlasciciele  Proslic (  Proschlitz  )
Henrykowi , najstarszemu synowi protoplasty Bernolda, nie udalo sie wprawdzie zrobic oszalamiajacej kariery dworskiej, ale na rodzinnych zjazdach pysznych krewniakow mogl sie poszczycic roslymi synami, ktorych urodzila mu Zofia Joanna von Stosch. Starszemu z braci ,Teodorowi, w rodzinnych podzialach przypadl majatek Proslice i Rozno, ktory po jego smierci w roku 1320 zostal podzielony miedzy dwoch synow : Starszy, Ginter, odziedziczyl Roznow, a mlodszy, Lotar - Proslice.Nowy wlodarz niewielkiego palacu w Proslicach wiodl spokojne zycie u boku Jadwigi von  Zetteritz z ktora wychowal i wyksztalcil Jana - jedynego syna i spadkobierce. Na nic sie jednak zdalo zagraniczne ksztalcenie mlodzienca ktoremu ani w glowie byla wspinaczka po kolejnych szczeblach salonowej kariery. Nie udalo mu sie rowniez splodzic potomka z  wcale niebrzydka Anna von Schellendorf. Prawowity wlasciciel Proslic zmarl bezpotomnie w 1381 r.Rodzinny majatek przeszedl w rece leciwego  Konrada - wnuka Gintera z Roznowa, ktory piec lat pozniej wyzional ducha, rowniez nie pozostawiajac potomka. Tym razem Proslice odziedziczyl Jan, starszy syn Dietricha, brata zmarlego Konrada. Urodzony w 1444 roku Jan von Frankenberg byl jedym z wybitniejszych przedstawicieli  proslickiej galezi rodu. Dzieki korzystnemu malzenstwu z kuzynka zgromadzil spory majatek, w ktorego sklad wchodzily dobra  w Proslicach, Roznowie, Wojslawicach i Nasalu kolo Kluczborka.Wszystko to odziedziczyl urodzony w 1476 syn Jan. Mlody dziedzic mogl przebierac w kandydatkach na zone.Dobra partia okazala sie Anna von Lorcke ze Szczodrowa kolo Sycowa, ktora szybko spelnila swa malzenska powinnosc i urodzila  Frankenbergowi trzech synow : Jana, Krzysztofa i Sebastiana - zalozyciela linii Roszkowice i osiadlego w Miechwie Joachima Kazimierza.Rodzinna posiadlosc odziedziczyl oczywiscie najstarszy Jan. Urodzonemu w 1512 roku wlodarzowi przyszlo zyc w trudnych czasach . Z zachodu coraz mocniej wial wiatr prostetantyzmu. Goracym wyznawcy reformacji okazal sie rowniez zwierznich Frankenbergow ksiaze legnicko - brzeski Fraderyk II ( 1488 - 1547 ), ktory jako pierwszy z dynastii piastowskiej przyjal konfesje luteranska i w 1530 r. przystapil do wprowadzenia nowej wiary we wlasnym ksiestwie.Za ksieciem murem stanal rowniez wlasciciel Proslic, ktory sila kazal nawracac Bogu ducha winnych chlopow. W chwili zwatpienia Frankenberga wspierala polowica Malgorzata Kottulinska z Jelcza , z ktora doczekal sie trzech synow ; Mikolaja, Melchiora i Adama. Mlodsi bracia dali poczatek nowej galezi Frankenbergow z Komorzna.Na proslickiej ojcowiznie zostal najstarszy , Mikolaj , w ktorego rekach obok Proslic znalazl sie rowniez Ciecierzyn, Goslaw i Nasale.Spory majatek pozwolil mlodzikowi na sprobowanie wielkopanskiego zycia i zagraniczne wojaze.Po licznych przygodach milosnych trzydziestoletni postanowil sie ustatkowac i 1575r. stanal w koncu na slubnym kobiercu z przcietnej urody Kunegunda von Doembing z Mrozowa kolo Srody Slaskiej, ktora urodzila mu czterech synow i zmarla mlodo w niejasnych okolicznosciach. W 1601 r. po krotkim okresie wdowienstwa, Mikolaj von Frankenberg po raz drugi przyrzekl milosc - tym razem Barbarze von Koschembar ze Skorkowa kolo Olesna, z ktora mial syna Jana Jerzego. Zmarl 8 czerwca 1632 r. w wieku 88lat, przekazujac Proslice 54 - letniemu synowi Henrykowi, ktory z kolei zapisal je w testamencie jedynemu synowi Jerzemu Andrzejowi, ktorego urodzila mu Benigna Kottulinska z Jelcza. Ostatnim wlascicielem Proslic byl najstarszy syn Jerzego Andrzeja - Joachim Ernest ( 1656 - 1725 ), ktory w 1718 r. sprzedal majatek hrabiemu Janowi Adamowi von Grutschreiber.
 
  • Wlasciciele Tulowic
Waclaw Frankenberg, wnuk Jana zwanego Heydanem protoplasty  strzeleckiej galezi rodu, dzieki potomstwu, jakiego doczekal sie z kuzynka Urszula, corka Wolfa von Frankenberg - Ludwigsdorf z Psar, stal sie zalozycielem  wlasnej galezi rodu, ktorej siedzibami byly Warta Boleslawicka i Tulowice. W 1658 r., po smierci 60 - letniego Waclawa, rodzinna fortune skladajaca sie z kilku majatkow kolo Namyslowa odziedziczyl 34 - letni syn Jan Wolf. Mlody panicz byl bardzo przdsiebiorczy, a w dobie wojny trzydziestoletniej jedyna szasa na awans spoleczny niezbyt majatnego Frankenberga byla kariera wojskowa. Dosc szybko zostal pulkownikiem cesarskiego regimentu von Knigge.Gietki kark, lojalnosc i lata wyrzeczen oplacily sie.Kuzyni i sasiedzi  z pobliskich dworow pekali z zazdrosci, gdy 12 .02.1655 r. cesarz Ferdynand III otworzyl przed nim  arystokratyczne salony i nagrodzil tytulem barona. Szczytem jego wojskowej kariery byl prestizowy urzad komendanta Brzegu. Jan Wolf zmarl 1682 r.w wieku 58 lat, pozostawiajac dziewiecioro dzieci, ktore na swiat wydala hrabina Euzebia Renata von Breuner. Sposrod licznego potomstwa najwieksza kariere zrobil urodzony 25.12.1654r. Jan Wolwgan Waclaw - paz cesarza Leopolda I, radca Wyzszego Urzedu we Wroclawiu, starosta ksiestwa legnickiego, tajny radca dworu i wicekanclerz krolestwa Czech.Nagroda za wierna sluzbe cesarzowi byl nadany mu 28.07.1700r. tytul czeskiego hrabiego. Sprytny Frankenberg dobry interes zrobil tez zeniac sie z Helena Zofia Magdalena von Hochberg, spadkobierczynia majetnych baronow von Schellendorf. Po jej przedwczesnej smierci  w sierpniu 1709r. Jan Wolwgang az 5 - lat staral sie o zgode na  wlaczenie  herbu i nazwiska Schelendorfow do wlasnego. Za tymi zabiegami szly rowniez odziedziczone w spadku pieniadze. Zabespieczony finansowo hrabia ozenil sie po raz drugi  z mlodziutka hrabina Anna Zygmunta von Colonna  - Fels, ktora urodzila mu 18 - dzieci. Prawnuk jednego z licznych braci, urodzony 27.11.1800r. hrabia Ernest von Frankenberg , 01.06.1835r. za cene 235.400 talarow nabyl od zaduzonych po uszy von Praschmow  liczace 31.258 morgow panstwo Tulowice  kolo Opola  i dal poczatek kolejnej galezi bardzo plodnego rodu. 19.06.1835r. karety wwozily do tulowickiego palacu osobiste rzeczy hrabiego Ernesta i jego zony hrabiny Eleonory  von Ledebur - Wicheln.Niestety, 28 grudnia  tego samego roku hrabia Ernest zmarl, przekazujac majatek synowi Fredowi (Friedrich )zona jego byla Luisa Maria Grefin v. Frankenberg Ludwigsdorf.Nowy gospodarz - nazwany pieszczotliwie Fredem  - nie szczedzil grosza na rezydencje.  Na pierwszym pietrze kazal urzadzic palarnie, a na scianach kazal namalowac drzewo genealogiczne rodziny.Chetnie lozyl  rowniez na nowe parkiety, ogrzewanie i sprowadzone z  zagranicy nowoczesne  urzadzenia  sanitarne. W kilku sposrod 45 pomieszczen hrabia powiesil trofea mysliwskie, bron, posagi egibskie oraz greckie wazy. Na honorowym miejscu w salonie wisialy portrety cesarza i kanclerza  Ottona Bismarcka z ich wlasnorecznymi podpisami. Kolejnym kaprysem hrabiego byla renowacja kaplicy palacowej oraz budowa nowej wiezy i tarasu widokowego na przepiekny ( ciagnacy sie na powierzchni 200ha ) park krajobrazowy - dzielo 12 - lat  pracy cenionego w Europie ogrodnika Kurta Sallmanna. Wszystkie te luksusy w 1868r. przyjechal zobaczyc na wlasne oczy cesarz Fryderyk Wilhelm . W 1868r. w sklad dobr przedsiebiorczego mistrza zakonu rycerskiego i deputowanego do powiatu wchodzilo 8014,05ha ziemi, wybudowana przez  Praschmow  fabryka porcelany , browar , fabryka maszyn ( Tehrezienhütte w Tulowicach Malych ) , huta zelaza ( Wilhelminehütte  w Wydrowicach ), mlyn wodny oraz 31 koni, 55 sztuk bydla i 32 krowy.Hrabia Konrad zarzadzal tulowickim majatkiem do konca lat 20 XX - wieku, czesciej jednak bawiac w Berlinie niz w Tulowicach.Dal sie tez poznac jako zagorzaly przeciwnik siegajacego po wladze Adolfa Hitlera . Po objeciu przez niego rzadow probowal uciec do Szwajcarii , ale na granicy zostal aresztowany i uwieziony.Zrozpaczony i osamotniony , przewidujac kare smierci , popelnil samobojstwo.Jego majatek skonfiskowal  hitlerowski rzad .Po II -  wojnie swiatowej w nalezacej niegdys do Frankenbergow fabryce porcelany utworzono komando ( oddzialroboczy ) Stalagu 344 Lamsdorf ( Lambinowice ) , w ktorym pracowali jency radzieccy.
 
zrodlo - Rody Opolskie - autor , Joanna Banik
 
  Frankenberg (Adelsgeschlecht) – Wikipedia      

 http://www.niemodlin.org/index.php?id=244&L=2   autor, M.E.Woźniak

 
     
 

Legenda  o  herbie

W czasach średniowiecza na zamku panował srogi, ale sprawiedliwy rycerz, który miał dwóch synów. Władca ten uczył ich od najmłodszych lat rzemiosła, wyprawiał się z nimi na łowy do otaczających zamczysko borów. Po wielu latach panowania rycerz zawołał synów do siebie i rzekł te słowa: "który więcej zwierza u mych stóp zwali panem na zamku będzie". Młodzieńcy okulbaczyli konie i skoro świt wyjechali na polowanie. Starszy z braci napinał łuk i kładł pokotem zwierzynę, a wierni słudzy ładowali na wozy. Natomiast młodszy, mimo wysiłku nie mógł dorównać bratu, żądny władzy skrzyknął parobków i łotrzyków z grodzkiej gospody i napadł brata wracającego do zamku. Wtrąciwszy go do zamkowych lochów zabrał upolowaną zwierzynę i pokazał ojcu jako swoją zdobycz. Ojciec odczekał kilka dni na powrót starszego syna, a gdy ten nie wracał postanowił przekazać władzę młodszemu synowi.

Osadzony w lochu brat nie zamierzał się łatwo poddać. Gołymi rękoma wydłubywał ziemię by uczynić podkop, gdy siły zaczęły go opuszczać Bóg się nad biedakiem zlitował. Uslyszal skowyt zwierzecia ktorego uratowal, byla to lisica .Po dziesięciu dniach z muru wypadła pierwsza cegła, a później dwie następne (wydobyciu cegiel pomoglo mu ,, pióro ( a ) ,, znalezione w lochu ) i wczołgał się wprost do jamy, którą lis pod zamkowymi murami wykopał.

Ojciec na wieść, że starszy syn żyje nakazał młodszemu opuścić zamek. I od tego czasu na pamiątkę cudownego ocalenia Frankenbergowie umieścili w herbie swoim - lisa, pióro ( a )  i trzy cegly ........  lisa z galazka ziela ktore przywrocilo go do zycia i trzy cegly
 
 
 
  • Maria Antonina v. Frankenberg
 
     
 
 

Pierwsza wzmianka o rodzie Frankenberg pochodzi ze Śląska z XIII wieku i przypuszcza się, że dotarła tam z Falca. Najstarsze siedziby rodu leżały w księstwach Oleśnicy i Brzegu. W księstwie oleśnickim był to Ludwigsdorf, a w brzeskim - Proschlitz. Od nazw tych siedzib biorą swoje miana dwie linie rodowe, które sięgają roku 1528. Liczba potomków obu linii na Śląsku znacznie wzrosła. Pochodzący z linii Frankenberg-Proschlitz Adam miał w posiadaniu w roku 1625 gospodarstwa  Proschlitz, Logendorf, Matzdorf, Schonfeld i Reinersdorf. Miał on dwóch synów, Adama II. (_ 1640), który pozostawił synów Moritza i Adama III. (_ 1701) oraz Hansa, pana Proschlitz, Reinersdorfu, Neudorfu i Kostau. Adam III był sędzią w Pitschen i Kreuzbergu, i pozostawił trzech synów: Hansa, Daniela Gustava i Karola. Syn Daniela, Hans Moritz, był sędzią ziemskim w Brzesku i 6 maja 1720 roku został podniesiony do rangi stanu wolnych panów. Z wielu synów, którzy narodzili się z jego małżeństwa z wolną panią von Sobeck, najwięcej zasług dla rozkwitu rodu miał Joachim Sylvius, który z wolną panią von Teichmann z Schreibersdorf miał pięciu synów: Carla, Ernsta, Sylvia, Wihelma i Adolpha, spośród nich drugi, trzeci i czwarty mieli potomstwo. Ernst pozostawił syna Heinricha (_ 1857), pana na Paulsdorf, Wilkau, Bauthen, Borken, Seubersdorf i Dietrichswalde (m. Minna von Schwanenfeld). Ten, oprócz dwóch córek, miał dwóch synów: Franza (_ 1844) i Ernsta (_ 1846). Kolejny z synów Joachima Sylviusa, Sylvius, pozostawił synów: Rudolpha, Herrmanna i Julia, wszyscy trzej byli współwłaścicielami Schreibersdorfu. Rudolph ożenił się z Josephiną von Wilamowitz i miał z nią, oprócz córki Adeli (_ 1834) wydanej za mąż wolnej pani von Rothkirch-Panthen, trzech synów: Otta (_ 1835), Ernsta (_ 1836) i Herrmanna (_ 1841). Drugi syn Sylviusa nie ożenił się, a trzeci z braci miał z małżonką, Mathildą von Frankenberg-Proschlitz, córki: Clarę i Annę oraz synów: Cesara i Arthura. Ostatni z synów Joachima Sylviusa, Wilhelm, miał syna Alberta. Siostrą Joachima Sylviusa, córką Hansa Moritza, była Maria Antonia von Frankenberg, małżonka Leopolda Jindricha Slika. Hans Wolf z linii Ludwigsdorf, hetman brzeski, w 1650 roku uzyskał stan wolnego pana. Jego synowie: Johann Wolfgang, tajny radca cesarsko-królewski, hetman ziemski w Hlohovsku, wicekanclerz Królestwa Czeskiego i Leopold Siegmund, dziekan metropolitalny i wikariusz generalny we Wrocławiu, zostali w roku 1700 podniesieni do stanu hrabiowskiego.Johann Wolfgang ożenił się z Sophią Magdaleną von Hohberg, wnuczką Wolfa, wolnego pana von Schellenberg, który był ostatnim członkiem tego rodu. Johann Wolfgang uzyskał cesarskim dekretem, w roku 1714, pozwolenie na przyłączenie wymarłego rodu Schellendorf do swojego herbu. Pozostawił syna Maximiliana Josepha, który został radcą najwyższego urzędu śląskiego. Z drugiego małżeństwa z Marią Josephą Antonią, hrabianką von Abensperg Traun miał Johann Wolfgang trzech synów: Johanna Josepha, Franza Johanna Josepha, i Josepha Franza Otto. W drugiej połowie XIX wieku głową linii hrabiowskiej był Joseph hrabia von Frankenberg-Ludwigsdorf, wolny pan von Schellendorf (* 1802), syn Josepha, pana na Alt-Warthau i Marii Theresy hrabiny von Nostitz. Był pruskim on tajnym radcą rządowym. Oprócz dwóch sióstr, Johanny, mężatki, hrabiny von Kospoth i Luisy, mężatki, hrabiny Saurma von der Jeltsch, miał dwóch braci: Friedricha i Ernsta. Friedrich (_ 1852), pan na Hartmannsdorf i Klein-Krausche, królewski pruski komorzy i radca ziemski, miał z Antonią hrabianką Tenczin-Paczenską (* 1801) czterech synów: Ludwiga (* 1819), który ożenił się z Elisą, wolną panią von Logau, Josepha (* 1821), pana na Alt- i Neu-Varthau, Klein-Krausche, Nieschwitz i Alt-Jaschwitz (małżonka - Rosa, wolna pani von Hauer), Siegfrieda (* 1822), pana na Kokoschutz (małżonka  - Luise Steidl von Tulechow, 1835) i Friedricha (* 1829), pana na Pilchowitz, Wielopoli i Wilchowie (małżonka - Maria hrabianka Prazmova z Bilkova * 1821). Ernst (_ 1855), pan na Tillowitz, ożenił się z Eleonorą, hrabianką von Ledebur-Wicheln (* 1807), miał z nią, oprócz córki Eleonory, mężatki, hrabianki von Henckel-Donnersmarck (* 1837), syna Friedricha (* 1835) pana na Tillowitz. Obok hrabiów i linii męskiej Frankenberg, istniała także linia szlachecka, która rozszerzyła się o nową gałąź. Herb: Tarcza dzielona czteropolowa, z tarczą sercową. Ta jest srebrna z trzema czerwonymi gontami  (2, 1/. 1. i 4. pole czerwone z dziewięcioma srebrnymi skałami. 2.  czarne pole ze srebrnym koronowanym lwem. 3. pole czarne ze srebrnym, zwróconym do środka lisem. Dwa koronowane hełmy z klejnotami. I. Stojący, srebrny koronowany lew. Barwa czarno – srebrna. II. Siedzący, srebrny lis z pięcioma czarnymi piórami koguta w pysku. Barwa czerwono – srebrna.   zrodlo M. Fiala - I. Hrdlicka

 
 
     
 
  • Historia wsi Komorzno
 
 

Początki wsi giną w mrokach przeszłości, ale z badań archeologów niezbicie wynika, że nad brzegami rzeki Pratwy, która przepływa przez wschodnie tereny wsi, znajdują się punkty osadnicze ludności kultury łużyckiej sprzed 2500 lat, ludności kultury przeworskiej sprzed 1880 lat oraz punkt średniowieczny sprzed około 1000 - 700 lat. Ponieważ Komorzno leży na styku dwóch krain geograficznych - Śląska i Wielkopolski - powstały tu we wczesnym średniowieczu systemy obronne, których elementy zachowały się do dnia dzisiejszego. Są to dwa grodziska: pierwsze z X-XIlw., drugie z XIII-XIV w. Wzdłuż rzeki Pratwy w rejonie Proślic, Miechowy, Komorzna, Kostowa znajdują się urządzenia ziemne, będące        pozostałością budowanych niegdyś fortyfikacji.

Średniowieczna nazwa wsi po raz pierwszy zanotowana została w 1203 roku. W Kodeksie dyplomatycznym Śląska zawierającym zbiory dokumentów i listów dotyczących Śląska znajduje się przedruk dokumentu, w którym zawarta jest informacja, iż w 1203 roku Cyprian - biskup wrocławski - konsekrował kościół w Trzcinicy nadając mu imię św. Wincentego i św. Marii Magdaleny oraz przekazał dziesięcinę z Komorznik. Jest to pierwsza udokumentowana wzmianka o istnieniu naszej miejscowości. Nazwa wsi wywodzi się od staropolskiego „komor - komar", czyli miejsca obfitego w komary. Jest to bardzo stara nazwa topograficzna z rzadkim przyrostkiem -no.

W roku 1241, w czasie najazdu Tatarów na Śląsk, mieszkańcy tych okolic mężnie przeciwstawili się dzikim hordom mongolskim. W krwawej bitwie pod Byczyną poległo bardzo wielu mieszkańców Komorzna - według przekazów ustnych uratowało się tylko siedem osób. W okolicznych lasach znajdują się bardzo stare kurhany kryjące niemych świadków tamtych okrutnych wydarzeń, ale wskutek zalesienia i uprawy roli trudno je obecnie zlokalizować.

W 1393 roku opustoszałą po najazdach tatarskich wieś zasiedlili osadnicy niemieccy i wówczas pojawia się druga niemiecka nazwa miejscowości - in Reinerdorf (wieś Reinera). Do XVI stulecia Komorzno należało do Księstwa Legnicko - Brzeskiego. Pod koniec tego wieku stanowiło własność rodziny Stwolińskich. Następnie majątek nabyła rodzina Frankenberg – Proslitz, do której należały także leżące nieopodal Proślice. W czasie władania tymi wioskami przez rodzinę Frankenberg nastały dla mieszkańców Komorzna ciężkie czasy. Nasza wieś przeżyła splądrowanie przez wojska duńskie w 1627r., w 1633 najazd wojsk tatarskich i saskich, a w 1643 najazd wojsk szwedzkich. Dobra komorzniańskie przechodziły z rąk do rąk - w 1716r. Frankenbergowie sprzedali posiadłość Danielowi von Kottulinsky, ten zaś w 1740 r. odsprzedał ją rodzinie Fischer - Paczenski, która od niemieckiej nazwy wsi przyjęła nazwisko Reinersdorf. Do II wojny światowej majątek znajdował się w rękach wyżej wymienionej rodziny.

W XVII w. w Komorznie urodził się Jerzy Bock (1621 - 1690) - najlepszy stylista polski z luteran śląskich.

Na początku XIX wieku w wyniku wojny śląsko - pruskiej Śląsk wraz z ziemią kluczborską przeszedł bez walki w ręce Napoleona. Według przekazów ludowych przez Komorzno przechodziły w tym czasie wojska napoleońskie - z Komorzna do Byczyny, gdzie jakiś czas stacjonowały. Do dzisiejszego dnia miejscowa ludność polną drogę z Komorzna do Byczyny nazywa „napoleonką".

W połowie XIX w. w Komorznie tylko 6 domów chłopskich było murowanych, a reszta zbudowana była z drewna i tzw. muru pruskiego tj. mieszaniny gliny, cegły i drewna.

We wsi przed II wojną światową istniał okazały budynek szkolny, który został spalony przez wojska radzieckie w 1945 r.

W styczniu 1945 roku ludność niemiecka Komorzna opuściła domy w obawie przed zbliżającym się frontem, co doprowadziło do ograbienia opustoszałej wsi przez szabrowników. Od początku maja 1945 roku rozpoczęła się wielka akcja osiedleńcza, spowodowana głównie napływem repatriantów ze wschodu. Dużą grupę przybyłych do Komorzna osób stanowili przybysze ze Staryk - wsi położonej na pograniczu Polesia i Wołynia. Zawiesili oni w zabytkowym kościele w Komorznie święte obrazy przywiezione ze swojej rodzinnej miejscowości i obecnie stanowią liczną grupę mieszkańców Komorzna. W szkolnych dziennikach do tej pory często pojawiają się nazwiska Lechów, Garbowskich, Rudnickich, Wrześniewskich - uczniowie ci to potomkowie rodów przybyłych przed laty ze Staryk do Komorzna. Mniej liczną grupę przesiedleńców przybyłą z województwa tarnopolskiego stanowili mieszkańcy wsi Rzepińce (rodziny: Szczerbaty, Piotrowski, Marciniak, Skibiński, Bober, Winnik, Berezowski, Hrynik)* Bezwzględne prawa, a raczej bezprawie wojny, obeszło się okrutnie z rodzinami przybyłymi ze wschodu do Komorzna. Wielu ich bliskich zostało unicestwionych w czasie II wojny światowej przez działające na tych terenach bandy banderowców. Aby uczcić pamięć pomordowanych przez, bandy UPA mieszkańców Kresów Wschodnich – ci, którzy ocaleli - ufundowali obelisk tym, którzy końca wojny nie dotrwali. Znajduje się on na cmentarzu w Komorznie po to, aby było wiadomo, gdzie świeczkę za zmarłych - nieobecnych zapalić, aby bez nienawiści pamiętać.

dane te pochodza z  www.komorzno.info   Opracowała: Emilia Sławińska  

 
     
 
  • Baza danych -  Sezam - Archiwum Panstwowe w Katowicach
 
 

12/177/0/ 01010; ; 12; oryginał; 1499-; ; ; Kluczbork; ; ; 1. Fryderyk II; 2. NN; 1. Książę legnicki 2. Starosta ziemski kluczborski; Jan Franckenberg (Franckenbergk) Proślicki (Prowsalytczky); ; Fryderyk II książę legnicki i NN starosta ziemski kluczborski sprzedają wieś Brodnica (potem Schönfeld, obecnie Krzywizna) Janowi Franckenberg Proślickiemu; Na paskach pergaminowych: 1. Woskowa herbowa (orzeł dolnośląski) z napisem: "S(igillum) Ducis Friderici Lignicensis"; 2. Woskowa zachowana fragmentarycznie; niemiecki; ; pergamin; 37x18+6; karta; rękopis; ; Brak górnej części (gryzonie);sygnatura:

12/177/0/ 033033; ; 3; 10; oryginał; 1595-; w nedeli po swatym Mikulasse; ; Opole; w Oppoli; ; Jerzy z Oppersdorfu (von Oppersdorf) w imieniu Rudolfa II; starosta ziemski księstwa opolsko-raciborskiego i cesarz rzymsko-niemiecki; Magdalena Frankenberg z domu Nawoj; z Dolnej, wdowa po Adamie Frankenberg z Proślic na Gorzowie; Jerzy z Oppersdorfu (von Oppersdorf), starosta ziemski księstwa opolsko-raciborskiego, w imieniu Rudolfa II, cesarza rzymsko-niemieckiego, zatwierdza zrzeczenie się przez Magdalenę Frankenberg z d. Nawoj z Dolnej, wdowę po Adamie Frankenberg z Proślic na Gorzowie, w której imieniu wystąpili Mikołaj Nos z Grabowa na Szczepanowicach (pisarz ziemski ks. op.-rac.) i Jan Kozłowski ze Skrzydłowa na Gosławicach, praw do Gorzowa, który sprzedali wierzyciele jej męża; brak - zachowany jedynie pasek pergaminowy; czeski; kurrenta kancelaryjna; pergamin; 39x29+5; karta; rękopis; Intytulacja; ;

                                                                                                                               

12/177/0/ 4747; ; No. 8; oryginał; 1665-; dne ssesteho mesicze brzezna; ; Opole; w Oppoli; ; Franciszek hr. von Oppersdorf z Dubu na Freisteinie w imieniu Ludwiki Marii; starosta księstwa opolsko-raciborskiego; królowa Polski, księżna opolsko-raciborska; Anna Frankenberg z d. Frankenberg; ; Franciszek hr. von Oppersdorf z Dubu na Freisteinie, starosta księstwa opolsko-raciborskiego, w imieniu Ludwiki Marii ; królowa Polski, księżnej opolsko-raciborskiej, rozstrzyga spór między Anną Frankenberg z domu Frankenberg z Proślic, żoną Adama Frankenberg, a Henrykiem starszym Trach o spadek po Barbarze Trach z domu Frankenberg (sprawa ta była rozpatrywana wcześniej 11 III 1656, 1 X 1657 i 2 IX 1660) - Anna Frankenberg ma wypłacić Henrykowi st. Trach z tytułu majątku Gorzów sumę 3750 tal.; woskowa dwustronna na biało-czerwonym plecionym sznurze jedwabnym; czeski; kurrenta kancelaryjna; pergamin; 62x34+5; karta; rękopis; Intytulacja; ;

12/384/0/ 5 05; ; No. 7; oryginał; 1676-; Siebenzehenden Monatstag Jenners; ; Głogówek; Oberglogaw; ; Franciszek hr. von Oppersdorf; starosta ziemski księstwa opolsko-raciborskiego, baron "zur Aich" (w Górnej Austrii) " undt Fridstein" (Frydštein k. Turnova, pn.-zach. Czechy), pan dzioedziczny na Głogówku, Frydku i na zamku w Raciborzu; Salomea hr. Pückler; z Grodziska ("Groditz") z domu baronowa von Franckenberg; Franciszek hr. von Oppersdorfstarosta ziemski księstwa opolsko-raciborskiego, baron "zuer Aich undt Fridstein", pan dziedziczny na Głogówku, Frydku i na zamku w Raciborzu, zatwierdza ugodę między Salomeą hr. Pückler z Grodziska ("Groditz") z d. baronową von Franckenberg a Marcinem Siemieńskim z Siemienic (Siemienice) w sprawie roszczeń do spłaty 1100 tal. za folwark w Osieku k. Strzelec, który dostała ona w spadku po Hieronimie Rapackim z Rapat k. Chorzeli (Chorzele) k. Przasnysza; w dokumencie transumowany dokument z 14 VIII 1674 r., Niemodlin - orzeczenie komisarzy do rozstrzygnięcia sprawy wraz z powołaniem się na wyrok trybunału apelacyjnego w Pradze z 5 IV 1658; woskowa, połamana, na jedwabnym żółto-czarnym sznurze; niemiecki; niemiecka kursywa; pergamin; 68x42+4,5; karta; rękopis; Intytulacja; Wydzielono ze Zbioru dokumentów pergaminowych (nr 49);

82/161/0/15161/15; Zbiór szczatków zespolów podworskich; 9.; mikrofilm; 1677, 8 X.; ; ; Syców; ; ; -Karol Hannibal burgraf zu Dohna, dziedzic panstwa stanowego w Sycowie, pan Bralina i Solnitz; ; -Anna Malgorzatae Frankenberg i Anna Helena Poser; ; --Karol Hannibal burgraf zu Dohna, dziedzic panstwa stanowego w Sycowie, pan Bralina i Solnitz potwierdza, ze Jadwiga Trscchinsky z domu Stwolinsky zapisala swym córkom Annie Malgorzacie Frankenberg i Annie Helenie Poser dobra Perzów i Jastrzebie.; ; niemiecki; ; pergamin; 851x663x59; karta; rekopis; ; ;

82/161/0/13161/13; Zbiór szczatków zespolów podworskich; No 4 No 14; mikrofilm; 1682, 17 VII.; ; ; Syców; ; ; Fryderyk von Franckenberg, pan na Swiebodowie, Bystrym, dziedzic panstwa stanowego w Sycowie; ; -Anna Maria Trsesinsky z domu Rohr; ; -Fryfderyk von Franckenberg, pan na Swiebodowie, Bystrym, dziedzic panstwa stanowego w Sycowie oglasza testament Anny Marii Trsesinsky z domu Rohr, odnoscie jej posiadlosci w Perzowie.; ; niemiecki; ; pergamin; 375x272x; karta; rekopis; ; ; 

12/384/0/ 707; ; Nr 5; oryginal; 1686-; dne dwatnaczteho miesicze srpna; ; Racibórz; w miestie Ratiborzy; ; Franciszek Euzebiusz hr. von Oppersdorf; z Dubu i Friedsteinu na Glogówku, Frydku i zamku w Raciborzu, starosta ziemski ksiestwa opolsko-raciborskiego; Adam Franckenberg; z Proslic na Gorzowie i Kozlowicach; Franciszek Euzebiusz hr. von Oppersdorf z Dubu i Friedsteinu na Glogówku, Frydku i zamku w Raciborzu, starosta ziemski ksiestwa opolsko-raciborskiego, w imieniu Leopolda I, cesarza rzymsko-niemieckiego, zatwierdza darowizne dzialu w Pawlowicach (k. Gorzowa Sl.) dokonana przez braci Jana Franciszka i Antoniego Waclawa Puhonczi, synów niezyjacych Mateusza i Malgorzaty Franciszki Puchonczi z d. Stanowskiej, przebywajacy w wojsku cesarskim podczas wojny z Turcja, na rzecz Adama Franckenberg z Proslic na Gorzowie i Kozlowicach jako wyraz wdziecznosci za opieke nad ich niepelnosprawna umyslowo siostra Elzbieta Franciszka - transumowany dokument sejmiku ziemskiego - Opole, 14 III 1686; woskowa dwustronna na zólto-brazowym plecionym sznurze jedwabnym; czeski; kurrenta gotycka (XV w.); pergamin; 57x33,5+4; karta; rekopis; Intytulacja; Wydzielono ze Zbioru dokumentów pergaminowych - sygn. 51;

12/384/0/ 808; ; 52; N. 6; oryginal; 1688-; dne osmeho miesicze listopada; ; Racibórz; Genz dan a psan w miesti Ratiborzi przy drzanym sudu zemskym; ; Franciszek Euzebiusz hr. von Oppersdorf; z Dubu i Friedsteinu na Glogówku, Frydku i zamku w Raciborzu, starosta ziemski ksiestwa opolsko-raciborskiego; Wladyslaw Blacha; na Pawlowicach i Budzowie; Franciszek Euzebiusz hr. von Oppersdorf z Dubu i Friedsteinu na Glogówku, Frydku i zamku w Raciborzu, starosta ziemski ksiestwa opolsko-raciborskiego, w imieniu cesarza rzymsko-niemieckiego Leopolda I, zatwierdza regulacje stosunków wlasnosciowych dokonana miedzy Adamem mlodszym Franckenbergiem z Proslic na Gorzowie,wlascicielem piatego dzialu we wsi Pawlowice, który uzyskal ja od spadkobierców Malgorzaty Franciszki Puhonczy z d. Stanowskiej, a Wladyslawem Blacha i jego zona Anna Maria z d. Larysz, wlascicielami innej czesci Pawlowic - wymieniono pola i laki wraz ze stawem Rosochacz, m.in.. Franckenberg mial wyplacic Blachom 700 tal. sl. oraz dac 40 macior za zabrane przed laty tymze Blachom nieslusznie przez wymieniona Malgorzate Puhonczy 15 krów, Pawlowice, 13 VI 1687 r.; dwustronna z czerwonego wosku na pasku pergaminowym; czeski; kurrenta gotycka (XV w.); pergamin; 66x37,5+4; karta; rekopis; Intytulacja; Wydzielono ze Zbioru dokumentów Archiwum Panstwowego w Katowicach (sygn. 52); dane te pochodza ze strony -  Archiwa Państwowe Bazy danych

12/384/0/ 100010; ; No. 2; oryginał; 1690-; dne ssestyho listopada; ; Racibórz; ; ; Franciszek Euzebiusz hr. von Oppersdorf; baron na Aich i Friedstein, pan na Głogówku, Frydku i zamku raciborskim, starosta ziemski księstwa opolsko-raciborskiego; Adam młodszy Frankenberg; ; Franciszek Euzebiusz hr. von Oppersdorf, baron na Aich i Friedstein, pan na Głogówku, Frydku i zamku raciborskim, starosta ziemski księstwa opolsko-raciborskiego, w imieniu Leopolda I, cesarza rzymsko-niemieckiego, zatwierdza cesję miasta Gorzów [Śląski] dokonaną na mocy dokumentu w j. polskim (Gorzów, 18 V 1678 przez Annę Frankenberg z d. Frankenberg (reprezentowaną przez Albrechta Wyplara z Uszyc i Jarosława Koszembora z Korkowa) na rzecz jej syna Adama młodszego Frankenberga; ponieważ nie umiała pisać, jej imię i nazwisko podpisał Andrzej Warkocz; z czerwonego wosku, dwustronna, przełamana i z ubytkami; czeski; kurrenta kancelaryjna; pergamin; 66x29+6,5; karta; rękopis; Intytulacja; Wydzielono ze Zbioru dokumentów Archiwum Państwowego w Katowicach (sygn. 56);

12/384/0/ 120012; ; Nr 11; oryginał; 1716-; dne ssternaczteho miesycze brzezna; ; Opole; genz dan a psan w miestie nasym Opply przy drzanym saudie zemskym; ; Jerzy Adam Franciszek hr. von Gaschin w imieniu Karola VI cesarza rzymsko-niemieckiego; pan na Oleśnie, Woźnikach, Cerekwi, Żyrowej, Zakrzowie, Frysztacie, Kietrzu, Bodzanowicach i Ciężkowicach, starosta ziemski opolsko-raciborski; Adam Ozorowski; z Pietrowic Wielkich na Olszynach; Jerzy Adam Franciszek hr. von Gaschin pan na Oleśnie, Woźnikach, Cerekwi, Żyrowej, Zakrzowie, Frysztacie, Kietrzu, Bodzanowicach i Ciężkowicach, starosta ziemski opolsko-raciborski w imieniu Karola VI cesarza rzymsko-niemieckiego, zatwierdza intercyzę ślubną zawartą między Adamem Ozorowskim a Heleną Charlottą z d. Frankenberg reprezentowaną przez Jana Wacława Ozorowskiego z Wielkich Pietrowic i Jana Larysza z Naczesławic (1701, 26 I, Gorzów), a zatwierdzoną potem 6 III 1711 (Opole) - tekst przytoczono w całości; woskowa dwustronna, połamana, na czarno-złotym sznurze jedwabnym; czeski; kurrenta gotycka (XV w.); pergamin; 64x39+4,5; karta; rękopis; Intytulacja; Wydzielono ze Zbioru dokumentów Archiwum Państwowego w Katowicach (sygn. 60);-

sygnatura: 12/384/0/ 13 0013 tytuł i daty: Karol Henryk hr.Sobeck z Kornicy, wolny pan z Rauthenu [w Finlandii-stamtąd wywodziła się jego matka Anna Maria], na Koszęcinie i zamku raciborskim, starosta ziemski księstwa opolsko-raciborskiego, w imieniu Karola VI cesarza rzymsko-niemieckiego, zatwierdza akt ( 1719, 16 X, Tarnice) kupna przez Augusta Sylwiusza hr. von Pückler, wolnego pana z Grodźca k. Niemodlina, wsi Tarnice za 7000 tal., w drodze licytacji, od Franciszka Wilhelma Larysza i Leopolda Paczyńskiego, członków komisji wyznaczonej przez sąd ziemski do reprezentowania Anny Rozyny Ssercz, wdowy po Ottonie Henryku von Ssercz i jej dzieci; 1726-
opis: ; ; oryginał; dne ssestnaczteho miesycze listopada; ; Racibórz; dan a psan w miestie nassem Rattiborzi; ; Karol Henryk hr. Sobek w imieniu Karola VI cesarza rzymsko-niemieckiego; z Kornicy wolny pan z Rauthenu [w Finlandii-stamtąd wywodziła się jego matka Anna Maria] na Koszęcinie i zamku raciborskim, starosta ziemski księstwa opolsko-raciborskiego; August Sylwiusz hr. von Pückler; wolny pan z Grodźca k. Niemodlina; woskowa dwustronna na czarno-żółtym sznurze jedwabnym; czeski; kurrenta gotycka (XV w.); pergamin; 68x41+5; karta; rękopis; Intytulacja; Wydzielono pomyłkowo ze Zbioru dokumentów Archiwum Państwowego w Katowicach (sygn. 60) - należy przywrócić na dawne miejsce;

 zrodlo-  http://baza.archiwa.gov.pl/sezam/?l=&mode=search&word=frankenberg&operator=and&word2=      All Resources Search Results         Skarby wrocławskiej katedry

 
     
 
  • Johannes v. Frankenberg - Proschlitz
 
  Johannes von Frankenberg-Proschlitz. - zona - Rebecca Freiin Kottulinska. Hans ( Jan ) sedzia ziemski Erbherr auf Jakobsdorf. - Dzieci - Daniel von Frankenberg-Proschlitz , zrodlo  - Stammbam und Ahnenforschung im Kurfürstentum Hannover (Kurhannover)  
     
     
 
  • Gorzow Slaski / Landsberg
 
 

Ostatni Piast Opolski, książę Jan II (zm. 1532) sprzedał Gorzów wraz z okolicznymi wsiami (Jamy, Kościeliska, Więckowice, Goła Budzów, Nowa Wieś i Pawłowice) za 850 węgierskich florenów szlachcicowi Hansowi ( Janowi ) Frankenbergowi z Proślic koło Kluczborka z zastrzeżeniem, że nabywca nie będzie robił żadnych trudności kupcowi i nie ustanowi żadnych nowych ceł. Poza tym w latach 1469-1526 Gorzów dzielił losy całego Śląska. Ponad dwa wieki pozostawał w rękach rodziny Frankembergów. - GORZÓW ŚLĄSKI

W połowie XVw. Gorzów sl. wraca pod panowanie ks. opolskich, ostatni z Piastów opolskich ks. Jan II Opolski (zm. 1532r.) w 1499r. sprzedał miasto rodzinie Frankenbergow  z Proślic koło Kluczborka.  
W rodzinie tej miasto znajdowało się do 1717r. nabyte potem przez Adama Ozorowskiego z Pietrowic koło Raciborza. W XVIIIw. Kilkakrotnie zmieniał swych właścicieli.     
Gorzów Śląski – Wikipedi

 
     
 
  • Adam starszy Frankenberg
 
  12/177/0/ 039039; ; Nr. 5; oryginał; 1625-; dem zwölfften Monatstag Iulii; ; Wiedeń; ; ; Ferdynand Ernest; arcyksiążę austriacki, książę opolsko-raciborski; Adam starszy Frankenberg; wolny pan (Freyherr) na Izbicku (Stubendorf); Ferdynand Ernest, arcyksiążę austriacki, jako książę opolsko-raciborski, zatwierdza testament Adama starszego Frankenberga, wolnego pana (Freyherr) na Izbicku (Stubendorf), z 1625 (1 VII, Izbicko) na rzecz Baltazara swego syna z drugiego małżeństwa - inni synowie z tego związku - Adam młodszy i Konrad mieli być przez niego spłaceni (po 2000 tal); syn z 1. małżeństwa Jan miał otrzymać 10 000 tal; spłatę miały też otrzymać córki z obydwu małżeństw - Ewa i Urszula; woskowa czerwona w drewnianej puszce na plecionym biało-czerwonym sznurze jedwabnym; niemiecki; kurrenta gotycka (XV w.); pergamin; 67x61+9; karta; rękopis; Intytulacja; ; zrodlo  Archiwa Państwowe Bazy danych  
     
 
Adam Starszy Frankenberg zmarł przed 10 marca 1630 r.?
Tak w każdym razie wynika z zeznania Jarzego Suchodolskiego datowanego właśnie na 10.03.1630 r., w którym to zeznaniu Suchodolski używa sformułowania "nieboszczyk Pan Adam Starszy Frankenberg" (AP Katowice 12/650/2708).   - zrodlo -  Janusz Hetmanczyk     

45.22.11.1641 - Zeznania Jana Gnistko i Jana Lazara, swiadkow w sprawie zmarlego Adama Frankenberg oraz przykrosci jaka spotkala jego syna. - zrodlo - AP w Katowicach, zespół 12-650  Zbiór dokumentów Archiwum Miejskiego w Bytomiu.

(12-650-2716) 6.10.1650 r., Dobieszowice, j. polski,

List Adama i Balcera z Franckenbergu do Jana starszego Koszembora, starosty ziemskiego państwa bytomskiego z protestem przeciw władaniu Sambora Kosickiego młynem Malcherowskim i Tarnowicami. Według skarżących posiadłości te zakupiła przed laty ich matka – Ibramowa. zrodlo- AP w Katowicach, zespół 12-650  Zbiór dokumentów Archiwum Miejskiego w Bytomiu.

 
     
 
  • Salomeia z Suchej Ibram Frankenberg
 
  Salemeia z Ibramow  Frankenberg - byla druga  zona Adama starszego ( +1630 ) dzieci - Balthazar - Adam młodszy - Konrad   i  Urszula.(?)  
     
 

(12-650-A87) 1661 r. Tarnowskie Góry j. polski

Potwierdzenie Balcera Frankenberga, iż otrzymał od matki, Salomei ( Salomena ) Frankenbergowej z Ibramów, kwotę 2.200 talarów za młyn Malcherowski.

141- 03.06.1630 - Zeznanie Jerzego Twardawy,Wlasciciela wolnego dworu w Tarnowskich Gorach, zlozone sadowi ziemskiemu w sprawie sadowej o dlug Salomei z Ibramow Frankenbergowej przeciw zmarlemu Adamowi i Janowi  mlodszemu Kosickim zrodlo - AP w Katowicach, zespół 12-650  Zbiór dokumentów Archiwum Miejskiego w Bytomiu. listy i przekazy -  herbarz

 
     
 
  • Balcer ( Balthasar ) na Izbicku Frankenberg
 
  132. - 07.06. 1630 - Bytom -Balcer na Izbicku  ( Stubendorf ) Frankenberg prosi sedziego ziemskiego, Jerzego z Domanowic na Ptakowicach Zmesskala o podanie okolicznosci zlozenia przysiegi przez jego brata. zrodlo - AP w Katowicach, zespół 12-650  Zbiór dokumentów Archiwum Miejskiego w Bytomiu.       Family Group Record - Ancestral File  
     
 
  • Balcer ( Balthasar ) Frankenberg
 
  Frankenberg Balcer ( Balthazar ) - oberszter krolewski - 1646 V ( AGZ. X. 2414 ) - Herbarz - Adama Bonieckiego  
     
  186 - 16.11.1638 - Protokol zeznan pulkownika Baltazara Frankenberg, spisany na polecenie starosty ziemskiego przez rade miejska Bytomia, celem wyjasnienia spraw kwaterunku pulku Frankenberga w bytomskim.  
     
  89- 06.10.1650 - List Adama i Balcera z Frankenberg do Jana starszego Koschembor, starosty ziemskiego panstwa bytomskiego z protestemprzeciw wladaniu Sambora Kosickiego mlynem Mecherowskim i Tarnowicami. Wedlug skarzacych, posiadlosci te zakupila przed laty ich matka - Ibramowa.  
     
  182- 22.01.1652 - List Adama Rymultowskiego do Balcera mlodszego Frankenberga w sprawie dotyczacej Mlyna Malcherowskiego .  
     
  214 - 17.07.1652 - Balcer Frankenberg w liscie do Jana Paczynskiego, sedziego ziemskiego bytomskiego, zwraca sie z prosba o odszukanie kaprala Kacpra, dezertera, i odstawienie go do pulku. Powiadamia, ze rozmawial juz w tej sprawie z kapralem Jerzym Ptakowskim.Kapral Kacper sluzyl w kompanii syna Balcera Frankenberg - Adama, a takze w kompanii Bartosza Gotzke, dlatego powinien byc znanym w Bytomiu.  
     
  165- 30.10. 1653 - List Balcera Frankenberg do Gabriela Henckla w sprawie swego sporu z Samborem Kosickim.  
     
  171 - 29.11.1653 - Zeznanie Balcera mlodszego na Dobieszowicach Frankenberga w sprawie rabunku dokonanego przez rajtarow w dobrach Marcina Krylinskiego.  
  zrodlo -  AP w Katowicach, zespol 12-650  Zbior dokumentow Archiwum Miejskiego w Bytomiu.  
     
 
  • Salomena v. Frankenberg z Izbicka
 
  Salomena Baronowa von Frankenberg z Izbicka (Stubendorf) - urodzila sie 03 lipca1630 w Lubszy, maz - Grzegorz  Baron von  Puckler. Corka Baltazara  Barona von Frankenberg z Lubszy i Elzbiety Twardówny  
     
 
  • Izbicko - Stubendorf
 
 
 
 
Leksykon pałaców i zamków A.Duncker'a.
   
 
     
  Schloss Stubendorf - Izbicko nalezalo do rodzin od roku 1556-1575 hrabia v. Manowski, 1575-1729 - v. Frankenberg, 1729-1772 hrabiowie v. Larisch, 1772-1792 hrabia v. Stuuer, w roku 1799 ogłoszono upadłość majątku, 1800-1811 właścicielami stają się hrabiowie v. Seilitz i v. Erichson, a w 1811 hrabiowie von Strachwitz, którzy zarządzają majątkiem do 1945 roku. zrodlo - www.vip-palm.pl    Izbicko - oficjalna strona www Urzędu Gminy Izbicko  
     
                                                         Fraszka  
   Pałac w Izbicku XVIII w.

Ano - to pewne co pałac stoł
Rod Frankenbergow przeca go mioł
Dyć se wżyniyli tukej Strachwitze
Ślonsko familjo - tako juz wiycie..
 
 
 
zrodlo - Tyn Gorny konsek Ślonska - Ruda Śląska - stolica fraszki - Forum dyskusyjne Gazeta.pl
.
  • Dobieszowice

Adam ( Freiherr na Izbicku / Stubendorf ) Frankenberg nabył Dobieszowice, Tąpkowice i Pyrzowice w siewierskiem przed rokiem ( -1621 r ). Syn jego Adam, na mocy działu z braćmi, objął 1650 r. Dobieszowice. W 1667 r. spłacił ciotkę swą Salomeę, zamężną * Pinklerową ( maz - Georg Joseph von Pückler, Freiherr von Groditz ).

 Jan, syn jego, był sędzią ziemskim siewierskim 1704 r. Wdowa po Janie Anna, sprzedała dożywocie swoje na Dobieszowicach 1724 r. Piegłowskim. Katarzyna z Krylińskich 1639 r. Jan zeznał 1695 r. zapis na rzecz żony, Ewy z Wysockich. Jerzy, ożeniony z Anną Twardówną, 2-o v. Baltazarową Jarocką, 3-o v. Jerzową Rudnicką, w początkach XVIII-go wieku. Annę, córkę Jana Adolfa barona Frankenberga, rotmistrza księstwa siewierskiego, porwał od Norbertanek z Krakowa Franciszek Piegłowski i ożenił się z nią 1714 r. Ów Jan Adolf żonaty był z Anną z Jaroszyna Jarocką, 1-o v. Bełchacką, 2-o v. Wiktorową (Gr. Siew. 4 f. 11).

 Stanisław nabył 1756 r. Oszczeklin i Raszewy w województwie kaliskiem. Podpisał wraz z Ignacym z województwem kaliskiem, obiór Stanisława Augusta. W 1768 r. na sejmie został uznany za indygenę, jako pochodzący z Rzeczypospolitej. Syn jego Ignacy, żonaty z Maryanną Ruszkowską, pozostawił syna Józefa, wylegitymowanego ze szlachectwa w Królestwie 1837 r. (Akta b. Her.). Szymon, major b. wojsk polskich, nadleśny rządowy w Szadku 1807 roku. zrodlo - Herbarz Adama Bonieckiego

* Pinklerowa-czytaj

Pükler (Pikler, Pinkler,Puchler, Pückler) von Pueckler  - http://www.royalblood.co.uk/D1357/I1357252.html

  http://www.worldhistory.de/wnf/customizing/templates/history/person.php?oid=11959&sid=
 
 
 
 
       
 
  Dwór obronny w Dobieszowicach (stan 2006 r.). W XVII w. własność Frankenbergów.   Autor fotografii: Jan Polakowski.  
  - dzieki zyczliwosci  Pana  Janusza  mozemy dowiedziec sie wiecej o Dobieszowickich Frankenbergach  - serdecznie dziekuje  
   Z przyjemnością informuję, że ukazała się książka o historii Dobieszowic, zatytułowana Dobieszowice z "przyległościami": Niebyła, Wesoła, Wymysłów. Historia wsi. Zainteresowanych proszę o zerknięcie na http://www.dobieszowice.pl.tl/ - autor Janusz Hetmańczyk.  
     
 
  • List Adama na Dobieszowicach Frankenberg
 
 
 

12-650-1600-1

6.05.1637 r., Dobieszowice, j. polski,

List Adama na Dobieszowicach Frankenberga do burmistrza „srebrnego Bytomia” w sprawie osobistych sporów na tle finansowym z Wacławem Kozłowskim.(12-650-1600-2) Na odwrotnej stronie listu adresat – „Burmistrz Srebrnego Bytomia”.   

AP Katowice,12-650 Zb. dok. AM Bytom

Frankenbergowie na Dobieszowicach - listy i przekazy -  herbarz  !                          

 
 
     
 
  • Nagrobek dzieciecy Marcina Kazimierza Frankenberg
 
 
 

Nagrobek dziecięcy Marcina Kazimierza Frankenberga znajdował się w kościele parafialnym pod wezwaniem Wszystkich Świętych w Siemoni. Obecnie już go tam nie ma.

    Marcin Kazimierz był prawdopodobnie synem Adama Frankenberga (pierwszego z Frankenbergów dzierżących Dobieszowice).

Inskrypcja na płycie ma treść:

HIE LIGT BEGRABEN DER WOLGEBORNE HERR MARTINUS CASIMISUS FRANKENBERG STUBENDORF AUF DOBIESSOWITZ.

GEBOREN 1624 CEN ...NOVEM

GESTORBEN 1625 DEN 3 JANU

 

Autorem fotografii jest W. Wolny.

Fotografia pochodzi z książki „Siewierz, Czeladź, Koziegłowy.
,, Studia z dziejów  i materiały z dziejów Siewierza i księstwa siewierskiego”. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka. Wydawca:

Muzeum Śląskie, Katowice 1994, ISBN 83-85039-20-1, strona 228

 

 
 
     
 
  • Jan Frankenberg h. Grzymala
 
  Jan Frankenberg herb. Grzymala  * 1674 - 1719 - Sedzia ziemski siewierski.  
     
 
  • Jan Adolf Frankenberg h. Grzymala odm.

 
 

* Rotmistrz * Ur. + - 1690  * Zmarł ........  żona (ślub: ): Anna Jarocka z Jaroszyna h. Rawicz , ca 1660  dzieci: Anna (5.801.16) ca 1690 maz - Franciszek Aleksandera Piegłowskiego de P. P. h. Nałęcz , ca 1680-1754 zrodlo - - Boniecki - dr.Marek Jerzy Minakowski

 
     
                                                                                                                   
     
 
  • Frankenberg - Franckenberg h. Grzymala . odm
 
  Hrabiowie, baronowie i szlachta.Odmiana herbu - na tarczy brama otwarta bez rycerza.Znakomita, majetna i rozrodzona slaska rodzina. Hans - Wolf w 1650 r.,a Sylwan i Hans - Moritz w 1720 - 1730 r. otrzymali tytul baronow panstwa rzymskiego. Inny Hans - Wolf i Zygmunt w 1700 r. mianowani byli hrabiami panstwa rzymskiego, nadto hrabia Hans - Wolf w 1714r. otrzymal tytul barona von Schellendorf.  Stanislaw, dziedzic dobr Oszczeklin i Raszewy, w wojewodztwie kaliskim i Karol Maurycy ( Moritz ), kapitan gwardii pieszej litewskiej, otrzymali intygenat - 1768 r. z zasady, ze pochodza z rodziny osiedlonej w prowincji odpadlej od Polski - zrodlo -  Herbarz Uryskiego    
     
     
     
 
     

 

 

 

 

 

 

 

Frankenberg h.Grzymala odm

lata - 1575 - 1770

 
 
     
 
  • Pyrzowice
 
  PYRZOWICE - wieś w gminie Ożarowice w powiecie tarnogórskim (centralna część województwa śląskiego). Położona na terenie Wyżyny Śląskiej, w bezpośrednim sąsiedztwie północnej strony konurbacji Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego.
Wieś wzmiankowana po raz pierwszy w 1340 roku. Wchodząca w granice Księstwa Siewierskiego, położona na skraju historycznej puszczy Smolnik, stanowiła własność klasztoru Norbertanek na krakowskim Zwierzyńcu.
W 1535  roku Dobieszowice, Tąpkowic i Pyrzowice dzierżył Krzysztof JAROCKI h. Rawicz z Jarocina syn marszałka nadwornego koronnego Stanisława Jarockiego herbu Rawicz, a które w roku 1632  nabył Adam Frankenberg herbu Grzymała. Frankenbergowie władali wsią do roku  1724 r. Anna, wdowa po Janie Adolfie Frankenbergu sprzedała swe dożywocie zapisane na wsiach rodzinie Piegłowskich h. Nałecz. zrodlo -  Jak do nas dojechać
 
     
 
  • Tąpkowice
 
  Od 1553r. aż po rok 1630  właścielami wsi są Jaroccy. Potem przechodzą w ręce rodziny Frankenbergow, którzy w połowie XVIII w. Opuścili te ziemie i osiedlili się w ziemi kaliskiej.
zrodlo - Biuletyn Informacji Publicznej
 
     
 
  • Legendy i podania
 
  Mogila powstancza.Wioska byla osadzona na 14 lanach kmiecych i pod koniec XIV wieku wlascicielem jej byl jakis Jan Szczesny Tarnowski. W polowie XV wieku dziedzicem osady juz widzimy Stanislawa Rudzkiego herbu Pilawa. Okolo r. 1653 wlascicielem Dobieszowic byl Jan Adolf Frankenberg. O pózniejszych wlascicielach nie wiele mozna powiedziec. Równiez nie umiem powiedziec kiedy wioska przeszla w rekach Henklów-Donnersmarków z Swierklanca Slaskiego. Od najdawniejszych czasów stal tu na wzgórzu dwór modrzewiowy, który podobno w XVI wieku strawil pozar. Na miejscu jego stanal w pierwszej polowie XVII wieku dwór murowany, który ksztaltem przypomina stary ratusz czeladzki. Widnieje on do dzisiaj na wzgórzu, oszpecony troche pózniejsza przybudówka.
Na zachód od dworu, tuz nad brzegiem Brynicy stala od niepamietnych czasów karczma, poczatkowo obok brodu, pózniej mostu, przez który wiodla droga do Piekar i do starego traktu bytomskiego. Z jakiego powodu karczme nazwano Wesela, nie wiadomo. Obok niej powstal przysiólek nazwany równiez Wesola.
 
     
  To przepisany fragment Szkiców monograficznych „Z przeszłości Zagłębia Dąbrowskiego i okolicy” Mariana Kantora – Mirskiego, tom I, s.26.  szkice te wydano w Sosnowcu w 1931 r.  
     
 
  • Budzów / Budzow / Forstfelde - Kreis Rosenberg
 
 

-początkowo jako własność Adama juniora v. Frankenberg (1616-1690), a później jego synów: Adama (1646-1715), starostę powiatu oleskiego i Moryca (1663-1739). Około 1700 r. Budzów był podzielony na dwa działy. Właścicielem jednego był Moryc von Blacha, przedstawiciel znanej rodziny, posiadającej liczne dobra w okolicy Olesna, który prawdopodobnie odkupił majątek od Adama Frankenberga. Część Moryca von Frankenberga odziedziczył bowiem jego syn Ernest Henryk (ur. 1691 r.), żonaty z N. von Boye.

zrodlo - Budzów

 
     
 
  • Bojszowy Górne
 
  W roku 1694 Bojszowy Górne przychodzą do sprzedaży.Wieś tę w owym roku nabywa baron Jan Adolf Frankenberg. W roku 1695. / bierze tu w kościele bojszowskim ślub z Ewą Weronika Wysocką - córką urzędnika na zamku pszczyńskim /. Sam Frankenberg był członkiem-regentem na zamku pszczyńskim. W źródłach wspominany jest jako dziedzic w Bojszowach jeszcze w 1700 r. W akcie        sprzedaży zaznaczono, że wieś posiadał poprzedni właściciel z wszelkim prawem, także wyższym mi. „ jus venationis superioris et inferioris, jurisdictie alta et bassa, jus collature”. Po śmierci Wacława Zborowskiego dobra bojszowskie i inne obejmuje jego syn Krzysztof  Zborowski / 1715-50 /. Odtąd, aż do początków XIX w. Bojszowy należą do kompleksu dóbr, obejmującego jeszcze poza tym Ćwiklice z Rudołtowicami i Jedliny. Przejściowo te pojedyncze dobra miały osobnych właścicieli / krewnych Zborowskich /, lecz przeważnie były połączone w ręku jednego właściciela. Józef Zborowski / senior / syn Krzysztofa urodzony w 1719 r. Jego żoną była Barbara, „baronesa de Henneberg”. Kiedy dnia 10 VII I788 r. zmarł, były w posiadaniu dóbr bojszowskich / oba działy /. Jedlin, Ćwikiic, Rudołtowic i Dolnych Goczałkowic. Pozostawił jako spadkobiercę syna, Józefa Zborowskiego / młodszego /, urodzonego w roku 1766. Ten ożenił się  z Szarlotą hrabianką de Renard. Nie pożyli długo, gdyż Józef zmarł już w dniu 20 XI 1791 r. w wieku 24 lat, pozostawiając młodą wdowę i dwie córki. Pochowano go tak jak ojca w krypcie kościoła ćwiklickiego.Dane te - pochodza ze strony internetowej autorstwa Pana Stanislawa Siwego  
     
 
  • Milowice
 
 

dziedzice wsi - Jaroccy. W 1725 roku widzimy tam Annę z Jarockich, która już jako wdowa po sędzim siewierskim Janie Adolfie Frankenbergu herbu Grzymała, zapisuje na majętności milowickiej pewne sumy (1000 florenów) kościołowi czeladzkiemu w zamian za dwie msze rocznie odprawiane w intencji jej zmarłego męża .  zrodlo - Milowice.com.pl

 
     
 
  • Proslice / Proschlitz
 
  Pierwsza informacja o Proślicach pochodzi z 1300 r., kiedy to wioska należała do Henryka, syna Bernolda von Frankenberg. Do Henryka należały również Komorzno i Rożnów, jednak przez następne czterysta lat to Proślice były główną siedzibą linii Frankenberg-Proschlitz, którą zapoczątkował.  zrodlo - Proślice  
     
  W tutejszym kosciele ,,Najswietszego Serca Jezusa,, fundatorem dzwonu  byl  Joachim Ernst von Frankenberg, odlany 1693 przez Siegmunda Gőtza we Wrocławiu.  
  Słowiańskie ślady nad brzegami Pratwy  
     
 
  • Roznow
 
  Rożnów - powiat kluczborski, gmina Wołczyn-Rosen, Kreis Kreuzburg - wymieniony jest po raz pierwszy 21.07.1297 roku, kiedy to wymieniono Dietricha von Frankenberg jako jego właściciela.  
  Po Dytryku właścicielem Rożnowa i Proślic został jego starszy syn Teodor (zm. po 1320 r.), który włości podzielił między dwóch synów. Starszy z nich, Ginter (zm. po 1342 r.) odziedziczył Rożnów. Następnie majątek ten należał do syna Gintera, Hedanusa, oraz wnuka Gintera, Konrada, zmarłego bezpotomnie. Po jego śmierci Rożnów przejął Heydanus von Frankenberg, potomek młodszego syna Dytryka. Kolejnym właścicielem majątku został brat Heydanusa, Jan, do którego należały też Proślice, Wojsławice i Nasale. W XVI w. rodzinne posiadłości zostały podzielone pomiędzy trzech wnuków Jana von Frankenberg-Proschlitz, którzy zapoczątkowali trzy nowe linie rodu: Dom Proślice, Dom Roszkowice i Dom Miechowa. Rożnów przypadł w udziale Krzysztofowi Sebastianowi, założycielowi Domu Roszkowice. Następnie wioskę otrzymał jego syn Krzysztof Wilhelm, ostatni z Frankenbergów wzmiankowany w Rożnowie. W XVII w. dobra należały już do rodu von Sebottendorf.  zrodlo  Rożnów 28.05.10 v1 - fotoblog firli w Photoblog.pl  
     
 
  • Łomnica
 
 

Pierwszy zapis o tej miejscowości pochodzi z 1426 r. i związany jest ze sprzedażą Łomnicy i Sowczyc Isaacowi i Peterowi Stemnia, czego dokonał za kwotę 500 marek Ditrich Kokors, za potwierdzeniem księcia opolskiego, później niemodlińsko- strzeleckiego, Bernarda.

Kolejnym znanym właścicielem jest Jan von Frankenberg  Proslicki, który w 1546 roku sprzedaje obie wioski za 1200 guldenów Janowi Hornbergowi z Domecka,2 który z chwilą swej śmierci w 1563 r. przekazał je swoim synom: Melchiorowi- Sowczyce, a Kasprowi- Łomnicę.                                 zrodlo - Łomnica Online - Rys historyczny parafii Łomnica

 
     
 
  • Miechowa
 
- wlascicielami wsi byli v. Frankenbergowie , ktorzy zachowali ja w swoim posiadaniu do polowy XVIII wieku. W latach 1624 - 1628 wlascielem byl Baltazar v. Frankenberg ktory wylozyl pieniadze na przebudowe kosciola.W ołtarzu obraz Sądu Ostatecznego, malowane na desce; w predelli Ostatnia Wieczerza, w zwieńczeniu Chrystus; w ołtarzu ponadto kartusze  herbowe rodzin von Frankenberg i Rohr. Chrzcielnica z herbem fundatorów (Frankenbergów) i napisem do nich się odnoszącym, odnawiana 1941; drewniane epitafium malowane (1652) dla dzieci Baltazara i Anny von Frankenberg: Anny Marii (zm. 1629), Ernesta (zm. 1639), Barbary (zm. 1647) i Anny (zm. 1651).W 1743 r. majatek kupil od Frankenbergow Ferdynad v. Prittwitz,  w roku 1818 wlascielem byl Doroteusz v. Prittwitz - Gaffron ktory zbudowal poznobarokowy palac ( 8 tys. talarow )  Na cmentarzu nagrobki rodziny von Prittwitz und Gaffron, klasycystyczne (I poł. XIX w.) zrodlo  
http://www.palaceslaska.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=612:miechowa&catid=22&Itemid=55  
   
  • Woskowice Małe
 

Powiat namyslowski, gmina Namyslow - nazwa niemiecka: Lorzendorf, Kreis Namsla

 
Woskowice Małe odziedziczył syn Adam jun. (1616-1690). Dobra pozostały w rękach Frankenbergów do połowy XVIII w., kolejnymi właścicielami miejscowości byli Moryc (1663-1739) syn Adama jun. i Karol Henryk Joachim (ur. 1693 r.) syn Moryca. zrodlo - Woskowice Małe  
http://palaceslaska.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=702:woskowice-male&catid=30&Itemid=63  
   
  • Wszechswięte -  powiat olesnicki, gmina Olesnica /Alllerheiligen, Kreis Oels
 
Od 1696r. wlascicielem miejscowosci byl Balthasar Chrystian von Frankenberg. W 1703r. w dworze we Wszechswiętych została zamordowana jego siostra, Elzbieta von Holtzbecher z domu von Frankenberg. Rok pozniej Balthasar Chrystian von Frankenberg sprzedał majątek Samuelowi Friedrichowi von Stryck.

zrodlo-Wszechświęte

 
   
  • Ciasna
 
W 1669 r. miał miejsce ślub Jerzego Ernesta von Schick, właściciela Ciasnej z Dorotą, córką Mikołaja juniora von Frankenberg-Proschlitz. W XVIII w. miejscowy majątek znalazł się w posiadaniu rodu von Koschitzki. Następni znani właściciele Ciasnej to Frankenbergowie z domu Wąsice (Wundschuetz): kapitan wojsk pruskich Karol Ewald Moryc (1769-1828) i jego syn Herman Juliusz Moryc Wolf (ur. 1802 r.).  
zrodlo - http://palaceslaska.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=519:ciasna&catid=11:c&Itemid=44  
   
  • Szczodrow
 
Na przełomie XV i XVI w. wioska był własnością rodziny von Lorcke. Następnie Hans von Frankenberg-Proschlitz (ur.1476r.) prawdopodobnie otrzymał majątki Szczodrów Górny i Dolny w wianie małżonki, Anny von Lorcke. Po śmierci Hansa von Frankenberg-Proschlitz w 1553r. jego spadkobiercy sprzedali miejscowość Christophowi von Koschembahr und Skorkau.  
   
zrodlo - http://palaceslaska.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1458:szczodrow&catid=27:s-&Itemid=60  
   
  • Jakubowice
 
Jakobowice wzięły swoją średniowieczną nazwę od chrzescijańskiego imienia JAKUB. W niektórych dokumentach pisanych po łacinie nazwa widnieje jako JACOBI VILLA. Pierwszymi właścicielami byli Frankenbergowie. W 1585 r. wybudowali oni drewniany kościół, który jest jednym z najstarszych zabytków na terenie gminy. Przełom wieków XVIII i XIX to czas, w którym we wsi zaczęli zmieniać się właściciele.Do nich nalezaly rowniez Bruny i Proslice. Ostatecznie, w wyniku pewnych działań na ziemiach kluczborskich właścicielem Jakubowic został Hugo von Treu, a ostatnią rodziną, która posiadała majątek w tej wsi byli von Richthofenowie.  
   
  • Roszkowice
 
W 1414 r. właścicielem Roszkowic był Bernard Kewtchnicz, a od 1530 r. do XVIII w. miejscowość należała do jednej z linii rodu Frankenberg-Proschlitz. Ostatnia jej przedstawicielka, Joanna Gottlieba (1731-1802) wyszła za mąż za majora Karola Leopolda von Skrzidlowski i wniosła mu w wianie część miejscowości zwaną Alt Roschkowitz.  
zrodlo - http://palaceslaska.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=614:roszkowice&catid=26&Itemid=59  
   
  • Smardy Dolne
 
Około 1650 r. część Smard była w rękach Zygmunta von Heydebranda, którego córka Anna Joanna (zm. 1696 r.) wyszła za Mikołaja von Frankenberg Proschlitz (zm. 1699 r.) z Nasala i wniosła mu w wianie rodzinne dobra. Ten fragment Smard przeszedł następnie drogą małżeństwa do Frankenbergów z Domu Skorków i Ciarka. Inna część miejscowości należała do Jana Wolffa (1686-1756) z linii Frankenberg-Ludwigsdorf z Domu Wąsice.  
zrodlo - http://palaceslaska.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=661:smardy-dolne&catid=27&Itemid=60  
   
  • Elzbieta  Frankenberg
 
204 - 13.01.1639 - Zalacznik do sprawy toczonej w sadzie ziemskim Elzbiety Frankenberg przeciw Sewerynowi Bonarowi dotyczacej mordu w Zyglinku.zrodlo -  AP w Katowicach, zespol 12-650  Zbior dokumentow Archiwum Miejskiego w Bytomiu.  
   
  • Jan Jerzy na Lubszy Frankenberg
 
220 - 24.03.1654 - List Jana Jerzego na Lubszy Frankenberga do sadu ziemskiego panstwa bytomskiego, z protestem w sprawie o majatek Zyglinek z powolaniem sie na swoje prawa.  
   
AP w Katowicach, zespol 12-650  Zbior dokumentow Archiwum Miejskiego w Bytomiu.    Z dziejów hutnictwa nad Małą Panwią cz.III
 
 
 
     
 
  • Wierzbica
 
  wlascicielem byl Adam Karol v. Frankenberg -  Proschlitz ( kapitan )okolo roku 1760  
     
 
  • Kielbasin
 
  wlascielem byl Johannes v. Frankenberg  
     
 
  • Ciecierzyn
 
  Pierwsi znani wlasciele Ciecierzyna  / Neudorf  byli  hrabiowie v. Frankenberg , w posiadaniu rodziny do polowy XIX - wieku.  
 
1625 - wlascicielka byla Margarete ( Malgorzata ) v. Frankenberg pochodzaca rodem z Biadacza, ktora tytulowana ja rowniez Pania - Kostowa.
1628 - wlascielem byl , Konrad v. Frankenberg z Proschlitz
1640 - wlascielem byl , Baltazar v. Frankenberg wlasciciel Miechowej .
1875 - majatek ( 765 ha ) kupil od Frankenbergow  , Ferdynand hrabia v. Prittwitz - Gaffron
1878 - jego syn Artur z zona Elzbieta .
 
     
 
  • Pawlowice
 
 

Pawlowice - Wieś w gminie Gorzów Śląski, położona nad Piaską. Wzmiankowana w 1362 r., w 1499 r. ks opolski Jan II sprzedał ją Hansowi Frankenbergowi z Proślic. zrodlo -

 
     
 
  • Kozlowice
 
 

Drewniany kościół św. Jana Chrzciciela wzniesiony przez Adama von Frankenberga w 1. poł. XVII w.  zrodlo -

 
     
 
  • Nasale
 
 

Nasale były dawniej filiałem parafii w Roszkowicach. Aby przybliżyć dzieje tego filiału słów kilka o byłej parafii ewangelickiej w Roszkowicach. Kościół w Roszkowicach został zbudowany w XIV wieku. Mimo najazdu husytów w 1431 roku, przemarszu wojsk Władysława Jagiellończyka w 1474 roku - ostał się nienaruszony. W 1588 roku odbyła się pod Byczyną bitwa między wojskami księcia Maksymiliana a wojskami Korony Polskiej dowodzonymi przez Jana Zamojskiego. Mimo tego kościół nie doznał uszczerbku. Od 1530 roku kościół znalazł się w rękach ewangelików w wyniku reformacji wprowadzonej przez rodzinę von Frankenberg, którzy przez około 300 lat  byli właścicielami wielkiego majątku ziemskiego, w skład którego wchodziły także Roszkowice. 27 listopada 1847 r. w wyniku pożaru - kościół został zniszczony. 15 czerwca 1848 roku Wilhelm Tragott położył kamień węgielny pod obecny kościół poświęcony przez superintendenta Hansa w 1849 roku. Kościół został odnowiony i 27 listopada 1899 r. na nowo poświecony przez superintendenta Erdmana. Obecny, murowany kościół w Nasalach (od 1945 r. jest katolicki), zbudowany został w 1870 r., ponieważ poprzedni prawdopodobnie drewniany, zamknięty został decyzją władz w powodu złego stanu technicznego. W ołtarzu tego kościoła znajdował się obraz olejny "Ecce Homo" pędzla Grafa Harracha, którego los jest nieznany. W czasie działań wojennych gotycka wieża została uszkodzona. Prowizoryczna naprawa widoczna jest do dzisiaj. Od 1945 r. ewangelicy użytkują drewniany kościół przeniesiony ze Zdziechowic, pochodzący z XVI wieku i przebudowany w 1730 r. i zmontowany w Nasalach w okresie międzywojennym. Działania wojenne przerwały rekonstrukcję i do dziś kościół pozostał bez wieży - widoczny jest tylko obrys fundamentów. Kościół posiada konstrukcję zrębową, orientowany, na podmurowaniu z cegły. Organy w stylu rokokowym. Obecnie Nasale są filiałem parafii ewangelickiej w Kluczborku.

 
  W drugiej polowie XVII wieku majatek w Nasalach nalezal do corki v. Fankenberg i jej meza Ditricha v. Woyski    zrodlo -  
     
 
  • Paruszewice
 
   - wojewodztwo opolskie , powiat kluczborski, gmina Byczyna. Pierwszymi znanymi wlascicielami tej wsi byli v. Frankenbergowie.W roku 1573 wies ta nabyl Wnel Warkotsch. zrodlo -  
     
 
  • Goslaw
 
  - wojewodztwo opolskie , powiat kluczborski, gmina Byczyna.Wlascielami byli v. Frankenbergowie do konca XVII wieku, poniej posiadlosc nabyl Karol de Heydebrand ale w  roku 1733  wies nalezala juz do Konrada v. Frankenberg  do poczatku XIX wieku.Zabytek - dwor wzniesiony w 1800 r. z fundacji Frankenbergow. zrodlo -  
     
 
  • Sucha
 
  Drogą sprzedaży oraz koligacji rodzinnych Sucha zmieniała właścicieli będąc w XVII i XVIII w. własnością rodzin: Skrzydłowskich (Krzydłowskich), Kochcickich, Frankenbergów, Tęczynów, i von Wassek. Wieś przechodziła z rak do rąk wraz z mieszkańcami, którzy będąc poddanymi właściciela posiadali względem niego szereg zobowiązań, na czele z pańszczyzną. Mieszkańcy byli jedynie użytkownikami gospodarstw, z których się utrzymywali. Stan ten uległ zasadniczej zmianie dopiero w I poł. XIX w.  zrodlo -  Sucha-historia   ,,Sucha,,  
     
 
  • Schönfeld / Krziwiczinna - Krzywiczyn
 
  Wlascicielem dziedzicznym Krzywiczyn jest Adam v. Frankenberg na Prosicach i Komorznie. Rozbiorka (w okolo 1620 roku) starego kosciola Jako wlasciela  majatku Krzywiczyn, wymienia  sie rowniez Mikolaja v. Posadowskiego, radce ksiazecego naczelnika Ksi stwa Brzeskiego. Przypuszcza sie,ze byl wlascicielem drugiego maj tku Krzywiczyn, który mia sie znajdowa w miejscu dzisiejszego Walsztatu. Majetek Adama v. Frankenberga dziedziczy Jan v. Frankenberg . Majatek Jana v. Frankenberga przejmuje jego syn Baltazar . Z rejonu Komorzna otrzymuje tez czesc lasu i pola zwane „Brodnic ”. Wlascicielem Krzywiczyn jest Kasper Henryk v. Frankenberg ,  który funduje kosciolowi sredni dzwon, a w roku 1715 – równie maly. Kacper Henryk v.Frankenberg jest w tym czasie naczelnikiem ziemi kluczborskiej. Za wlasciciela Krzywiczyn wymienia sie hrabiego Franciszka Sylwiuszav. Plückera. Jest on w tym czasie tajnym radc cesarskim i szambelanem dworu . zrodlo http--www.krzywiczyny.yoyo.pl-hist_krz.html  
     
 
  • Ciarka - Schorke , Schiorke, Cziorke, Czarka, Ciorke  -  Stare Olesno (Alt  Rosenberg ) powiat oleski   wojewodztwo opolskie
 
  Własnosc rodziny von  Frankenberg-Proschlitz  - Mikolaj v. Frankenberg - zalozyciel domu Proslice ( Proschlitz ) - zona , Barbara v. Koschembar  
  ich syn Jan Jerzy - .  Joachim Ernest v. Frankenberg  (+ 1712 ) - zona, 1.Anna Magdalena v. Pogrell 2. Katarzyna Eliza v. Gruttschreiber z Wojciechowa. Joachim Henryk Fryderyk v. Frankenberg - Proschlitz  - Joanna Scharlota v. Frankenberg, Joachim Ernest v. Frankenberg - zona, Ewa Maria v. Gruttschreiber  - corka Jerzego Fryderyka  z  Michalowa z Ewy Marii Studnitz z Gieralcic.  
  http://maps.google.de/maps?hl=de&tab=wl  
     
 
  • Wies Rychnow
 
 

Rychnów to bardzo stara wieś. Zawdzięcza swoje powstanie księciu wrocławskiemu Henrykowi IV Probusowi

Rychnów leży 5 km na zachód od Namysłowa, nieco oddalony jest od drogi krajowej nr 39 w kierunku Kępna.

W listopadzie 1273 r. Henryk IV zlecił niejakiemu Fryderykowi lokowanie Rychnowa jako wsi na prawie niemieckim. Równocześnie z lokacją wsi miał powstać kościół, na którego uposażenie przeznaczono 2 łany gruntu.

W późniejszych czasach właścicielami Rychnowa byli Frankenbergowie, posiadający liczne dobra w północnej części obecnego województwa opolskiego (w okolicach Namysłowa należały do nich m.in. Baldwinowice, Smogorzów i Strzelce), zrodlo -  http://miasta.gazeta.pl/opole/1,35106,4304855.html - autorstwa Zbigniewa Bereszyńskiego  / Historia Rychnowa - Rychnów

 
     
 
  • Bukowie
 
 

Powiat namyslowski, gmina Wilkow - nazwa niemiecka: Buchwald, Kreis Namslau

 
  W XVII-XVIII w. majatek nalezal do jednej z linii znanego rodu von Frankenbergow. Pierwszym wlascicielem wioski  byl Kasper Adam Henryk Frankenberg , syn Baltazara z Krzywiczyn. Następnie Krzywiczyny i Bukowie odziedziczył Kasper Henryk von Frankenberg (1679-1718). Do jego syna Baltazara Kaspra Henryka (zm. 1733 r.) nalezało Bukowie i Duczow Maly , nastepnie majatek po Baltazarze Kasprze przejęli jego synowie, Karol Joachim Jozef i Karol Jozef.  zrodlo - Bukowie  
     
 
 
  Powiat namysłowski, gmina Namysłów - nazwa niemiecka: Buchelsdorf, Kreis Namslau.  
  Jana Wolfa (1624-1682), syn Wacława von Frankenberg Ludwigsdorf, założyciela domu hrabiowskiego z Warty Bolesławieckiej. Jan Wolff blisko związany z dworem cesarskim był pułkownikiem regimentu i komendantem Brzegu. W 1655 r. od cesarza Ferdynanda III otrzymał tytuł baron.  Majątek odziedziczył  jego syn Jan Wolfgang Wacław (1654-1719), starosta księstwa legnickiego, tajny radca dworu, wicekanclerz królestwa Czech, od 1700 r. hrabia, posiadacz rozległych dóbr, częściowo otrzymanych w wianie małżonki, spadkobierczyni baronów von Schellendorf. Kolejnym właścicielem Bukowy Śląskiej był ich syn Maksymilian August Jozef (1694-1760), tajny radca dworu i starosta wrocławski .  zrodlo - Bukowa Śląska  
     
 
  • Biestrzykowice
 
  Miejscowość po raz pierwszy pojawia się w źródłach historycznych w 1318 r. jako własność Jana z Schiltnerga. Następnie Biestrzykowice należały między innymi do: Mikołaja Samborowica, rodziny Ebersbach (XIV w.), Kottulinskich von Jeltsch (XVII w.), Frankenbergów (XVIII w.), księżny Luisy von Würtemberg (lata 1801-1823), barona von Richthofena, rodziny Braune i rodu von Garnier (od 1841 do 1945 r.).  
  zrodlo - w okolicach Namysłowa  
     
 
  • Kosciol w Bakowie
 
 
 
     
     
Prawdziwa atrakcja dla turysty, ktory trafil do Bakowa, jest drewniany kosciol z poczt. XVI - wieku. Jego wnetrze zdobi najwiekszy gotycki tryptyk na slasku ; wykonany okolo 1370 r. jako oltarz Maryjny : jest to zabytek wyjatkowej wprost urody, za oltarzem  zachowaly sie drewniane epitafie , ktore licza okolo 300 lat i poswiecone sa Elzbiecie von Frankenberg , rymowanki te sa w jezyku polskim .  
 
 
 
 
  Zdjecie Kosciola w Bakowie  dostalam od siostry proboszcza tego kosciola , mojej przyjaciolki - Barbary.  
     
 
  • Krzwiczyny
 
  Miejscowość znajduje się w powiecie kluczborskim, gminie Wołczyn kolo Kluczborka .  
  Około 1623 roku starosta kluczborski baron Adam von Frankenberg Proschlitz ufundował nowy drewniany koscioł dla mieszkających tu protestantów. zrodlo - Wykaz ciekawostek  
  http://www.lumisfera.pl/photo/971798/Krzywiczyny+k+Kluczborka.html  
     
 
  • Bystre
 
 

Przez kilkaset lat (co najmniej do XVIII wieku) było Bystre - obok wielu innych wsi - własnością, jak też równocześnie gniazdem rodzinnym, niemieckiej z pochodzenia rodziny szlacheckiej von Franckenbergów. Już w 1323 roku w otoczeniu księcia oleśnickiego Konrada I znajdował się Dittrich von Franckenberg, z tym jednak, że nic nie wiadomo o tym, aby był on w posiadaniu Bystrego. Początek rodzinie von Franckenbergów osadzonych w Bystrem dał najprawdopodobniej Johannces (Jan) von Franckenberg . który żył na początku XVI -wieku. Z całego szeregu książęcych urzędników wyłamał się śląski mistyk Abraham von Franckenberg marzący o pojednaniu różnych wyznań chrześcijańskich. W swoim życiu osobistym propagował on oraz stosował w praktyce idee chrześcijańskie. Abraham von Franckcnberg żył w latach 1593-1652, zrodlo  - wiecej na stronie  - Bystre koło Oleśnicy - Ogólnopolski miesięcznik ODKRYWCA

 
     
 
  • Dziadowa Kłoda
 
  ok. 1739 roku - Muhiwitz .Wlasciciel wsi 1700 roku  Karl Moriz von Frankenberg . zrodlo - Gmina Dziadowa Kłoda - Miłowice  
     
 
  • Dalborowice
 
  Właścicielami Dalborowic byli:Georg Sigismund von Franckenberg und Ludwigsdorf  względnie / lub też/ jego małżonka Barbara  Juliane urodzona / tzn. z domu/ von Huhn do r. 1725; ich córka  Juliane Sophia von Franckenberg żona gottlieba Augusta von Franckenberg. zrodlo - Gmina Dziadowa Kłoda - Pałac w Dalborowicach  
     
 
  • Stradomia Dolna
 
  Wlascicielem od 1663 r.byl Friedrich von Franckenbergund Ludwigsdorf auf Sbitschin;do 1680 r.: Hans Heinrich von Franckenberg und Ludwigsdorf (syn w/w Friedricha; w 1680 r. sprzedał majątek i udział);  
  zrodlo - Gmina Dziadowa Kłoda - Stradomia Dolna  
     
 
  • Boroszów
 
   niem. Boroschau, 1936–1945 Alteneichen.W 1679 r. miejscowość należała do hrabiego Ditricha Franckenberga, następnie do Jana Jerzego z tego samego rodu . zrodlo - Boroszów  
     
 
  • Wielowies / Bielwiese
 
  Wielowies - przez wiele stuleci stanowila wlasnosc rodu von Frankenberg Lütwitz. Plyta nagrobna przedstawicielki tego rodu wmurowana jest w sciane kaplicy grobowej stojacej na cmentarzu.  
  Zdjęcia te wykonane sa w roku ubiegłym ( 2006 ) ktore dzieki Panu Tomaszowi Mietlickiemu  moglam  umiescic na naszej stronie o rodzinie - Frankenberg  
   - zrodlo -   www.glogow.pl/okolice  www.glogau.pl  www.niederschlesien.info  Bardzo dziekujemy Panie Tomaszu.  
     
 
 
 
 
     
 
 
 
 
     
 
 
Clara von Frankenberg  und Lüttwitz - Haule Gorkuu am Bobtan  * 21 Juni 1820 + 1860
 
 
     
 
  • Patnow
 
 
 
 
 
     
  Pątnów przez szereg lat był gniazdem rodzinnym Budziwojów.
Stąd wiodły gałęzie rodu zasiedlające Niedźwiedzice, Biskupice, Konradówkę, Zamienice i wiele innych wsi. Później często zmieniali się właściciele, byli nimi Frankenbergowie, Kottwitzowie, Trachowie, Rotkirchowie.
Pałac wzniesiono pod koniec XVIII w. dla Ernsta Wolfganga von Rotkircha und Tracha jako okazałą klasycystyczną budowlę (jedenaście okien w jednej kondygnacji) z wzorowanym na starożytnej Grecji tympanonem.Założono też wtedy ogród ozdobny z tzw. "dziką promenadą".
Od wieku XIX, w którym to kolejny właściciel Edwin von Rotkirch - Trach założył gospodarkę stawową, zbudował młyn wodny jednak sytuacja uległa pogorszeniu z powodu podwyższenia się stanu wód gruntowych. (S. Horodecki)
 
   www.niederschlesie  
     
 
  •  Zbrosławice
 
  Fridrich baron von Frankenberg na Zbrosławicach ( Friedrich Graf von Frankenberg auf Broslawitz ) (listopad 1849) dokument notarialny z 2 października 1849 r.dotyczący przepisania  
  długów, jego  żona Antonia baronowa von Frankenberg z domu von Tenczin; był jej dłużny 30 tys. talarów, dotyczyło jej posiadłości (Rittergut Warthau) w powiecie Bolesławiec - jakohipotekę pod ów dług ustanowiono dobra Zbrosławice i Miedary - wśród świadków proboszcz Franz Zurek ze Zbrosławic- zastawione zostało: Freie Allodial Rittergut Broslawitz No. 5 wraz z pozwoleniem na polowanie (Hoher und niedern Jagd) na tzw. udziale von Larysza (sog. von Larischen Antheils) w Miedarach [czyli Laryszów, lub część obecnego Laryszowa a teraz może Miedar? należała do Miedar]; wysokość zastawionych posiadłości rustykalnych wynosiła 66 235 talarów (66 tysięcy 235), z czego na nieco ponad 60 tys. oszacowano. Rittergut Zbrosławice i grunty rustykalne, a reszta to inwetarz, ruchomości itp,poprzedni właściciel baron (Graf) Louis von Frankenberg zrodlo - AP Opole, Archiwum hr. Praschmy, sygn. 122, s. 1.  
     
 
  • Golkowice
 
 

Palac w Golkowicach powstal w 1750, a zbudowal go ziemianin, wlasciciel sasiednich majatków, hrabia von Götz. Palac byl tez wlasnoscia hrabiego Magnusa i Gottlieba Lipinskiego. W XIX wieku Golkowice posiadali Franckenbergowie z Tulowic. Pamiatka po Franckenbergach jest herb na witrazu w pobliskim drewnianym kosciele. zrodlo - Tress Film  - Teresa Kudyba

 
  http://www.opiekun.kalisz.pl/index.php?dzial=artykuly&id=414  
 
  • Bukowa
 
 

Bukowa (pow. Opole): kamienna figura ufundowana w 1784 roku przez Maksymiliana von Franckenberg i jego żonę Antoninę była usytuowana w obrębie dziedzińca folwarcznego. Posąg św. Jana Nepomucena stoi na postumencie o ozdobnym wykroju, ujętym po bokach wolutami, z płaskorzeźbioną sceną zrzucenia świętego z mostu oraz z tablicą inskrypcyjną zawierającą chronostych. Wokół figury stoi balustrada z rzeźbami sześciu aniołków podtrzymujących kartusze z inskrypcjami i płaskorzeźbami - zrodlo - Tomek's Corner: Nepomuki X. Opolskiego

 
     
 
  • Grodziszcze
 
 

Historia własności dóbr w Górnym Grodziszczu

W 1470 roku ta część wsi należała do braci Tristana i Georga von Seidlitz. W 1538 roku dobra pozostawały w posiadaniu Achatiusa von Seidlitz, w 1548 r. właścicielem był Nikolaus von Seidlitz i George von Reibnitz, w latach 1550-1568 Hans von Seidlitz, w 1587 r. - Christoph von Seidlitz, w 1594 roku Heinrich von Seidlitz, w 1607 roku Melchior von Gellhom, w 1614 r. Heinrich von Peterswalde, w 1620 r. - Friedrich von Kuhl, w 1624 r. - Bemhard von Sack, w 1655 r. - Hans von Kuhl, następnie Abraham von Peterswalde. W 1720 i w 1732 roku dobra należały do Hansa Georga von Dresky, później do jego syna Paula Friedricha von Dresky, w 1785 roku do jego żony. W 1870 właścicielką dóbr była panna von Frankenberg, w 1876 roku Elise von Gossier z domu von Schönitz z Kłody Małej (koło Góry), w latach 1877-1921 Pauł Arnold, w latach 1922-1937 Edith Heinzel z domu Arnold. -  zrodlo - . Gmina Świdnica - Grodziszcze - historia wsi

 
     
 
  • Orzesze
 
 

Kościół św. Wawrzyńca w Orzeszu na Górce został wybudowany ok. 1590 r. jako fundacja ówczesnych właścicieli Orzesza Wawrzyńca Tracha i jego żony Anny Marii z Frankenbergów. Świadczą o tym herby rodowe oraz napisy wyryte w piaskowcu:

 
     
 
   
 
     
 

Parafia  św. Wawrzyńca Orzesze - Gotycko-renesansowy kościół św. Wawrzyńca w Orzeszu jest zabytkiem klasy I. Zbudowany został prawdopodobnie około 1590 roku jako fundacja ówczesnych właścicieli Orzesza Wawrzyńca Tracha i jego żony Anny Marii z Frankenbergów. Rok poświęcenia i projektant nieznani. Do 1628 roku kościół był w rękach protestantów. Zaniedbany i zdewastowany w czasie wojny 30-letniej stał się w końcu filialnym kościołem parafii Woszczyce. W 1696 roku proboszcz woszczycki ks. Mikołaj Wróblewski uzyskał w Kurii Biskupiej w Krakowie zezwolenie na odprawienie nabożeństw, a prob. Ignacy Drabik(1720-1745) zaprowadził zwyczaj odprawiania Mszy św. trzy razy w roku: w święto Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, św. Wawrzyńca i św. Katarzyny. W 1725 roku zapisano w inwentarzu parafialnym, że w wiosce Orzesze znajduje się murowany kościółek p. w. św. Katarzyny, a w nim trzy ołtarze, ambona, ławki i krypta w której grzebie się panów Orzesza. W ołtarzu głównym znajdował się wówczas obraz św. Katarzyny, a w ołtarzach bocznych obrazy św. Wawrzyńca i Nawiedzenie NMP, które zachowały się do naszych czasów i znajdują się w kościele. W 1852 roku na skutek uderzenia pioruna została zniszczona wieżyczka i część dachu. W 1853 roku dokonano generalnego remontu dachu i całego kościoła. Zbudowano nową i wyższą wieżę, a wewnątrz posadzkę ceglaną zastąpiono posadzką kamienną. W 1897 roku, sprawiono nowe neogotyckie ołtarze i ambonę. 1 I 1906 przy kościele tym ustawiono kurację, a od 1912 do 1930, a więc do chwili zbudowania kościoła Nawiedzenia NMP, kościół św. Wawrzyńca był kościołem parafialnym Orzesza. W latach 1945-46 odrestaurowano kościółek po zniszczeniach wojennych, a w 1947 artysta malarz Felicjan Łatko z Orzesza wykonał w nim polichromię. Od chwili poświęcenia nowego kościoła nabożeństwa w kościele św. Wawrzyńca odbywały się przeważnie dwa razy w roku: w uroczystość odpustową ku czci św. Wawrzyńca i w Dzień Zaduszny. We wrześniu 1967 roku dla kościoła św. Wawrzyńca Kuria Diecezjalna mianowała Rektorem kościoła Ks. Jana Gackę. Parafia św. Wawrzyńca została erygowana 3 V 1980 roku - zrodlo -   Parafia Św. Wawrzyńca w Orzeszu

 
     
 
  • Kościół katolicki p.w. ś.w. Trójcy w Byczynie
 
 

Kościół katolicki p.w. ś.w. Trójcy w Byczynie kryje pod sobą podziemia, w których spoczywają zwłoki księdza Walentego Latuska. Był on proboszczem za którego posługi wybudowano świątynię. Do podziemi prowadzi wejście ukryte pod ławkami. Podziemia te zostały otwarte w latach 50-tych XX wieku przy okazji remontu w kościele. Według naocznych świadków, w podziemiach znajduje się metalowa trumna umieszczona na dwóch koziołkach. W kościele ewangelickim od posadzką, w kryptach grobowych, spoczywają ciała:

Daniela Opali (1622-1679) - byczyńskiego pastora. Urodził się on w Byczynie, po studiach w Jenie został miejscowym pastorem. Za jego ( letniej posługi pastorskiej wyremontowano kościół św. Mikołaja.

Jana Kośnego (1676-1751) - sławnego rektora byczyńskiej szkoły, który dzierżył ta funkcję przez 43 lata. Dbał o dobre imię szkoły utrzymując wysoki poziom nauczania.

Maksymiliana von Wuttenberga (1689-1709) - księcia witenberskiego, przyjaciela króla Szwecji, pułkownika   dowodzącego Skańskim Regimentem Dragonów. Książę zmarł 25 września 1709 roku w potyczce pod dubnem (Ukraina). Jego ciało przywieziono do Byczyny w metalowej trumnie i w Wielki Piątek 1710 roku złożono w grobowej krypcie kościenej. Taka była wola zmarłego. W 1923 roku Szwedzi ufundowali pamiątkową tablicę i umieścili ją w kościele, miejscu jego pochówku.

*członków rodziny Frankenbergów właścicieli ziemskich z okolic Byczyny, znanych z tego że wybudowali kościóły w okolicy m.in. w Miechowej.W krypcie  spoczywają ciała pięciu członków tej rodziny. zrodlo -

 
     
 
  • Januszkowice
 
  Najprawdopodobniej od początku XVI w. wieś dzieliła się na dwie części – Januszkowie Górne i Dolne. W 1505 r. właścicielem Górnych został Hans von Gaffron. Górna część wsi pozostała własnością rodziny Gaffronów aż do początków XIX w., ze stosunkowo krótkimi okresami należenia do Franza von Hocke’a (w latach 1579-1617) i Kaspra von Dreski’ego (w latach 1662 - 1678).Januszkowice Dolne w 1505 r. były w rękach Georga von Strachwitz. W latach 1634-1740 i ta część wsi przeszła na własność rodziny von Gaffron. W drugiej połowie XVIII w. Januszkowice Dolne należały kolejno do trzech właścicieli: Karla Moritza von Frankenberg (do roku 1775), następnie do Ernsta Gottlieba Moritwa von Schelihy i wreszcie do Teodora Heinricha von Rosenberg Lipinsky’ego. zrodlo tekstu   Gmina Długołęka  
     
 
  • Kostow
 
 
  KOSTÓW (Kostau ) powiat kluczborski, gminy Byczyna ... pierwszy znany wlasciciel - 1405r. Konrad Czotendorf a nastepnie wies nalezala do  rodziny v. Frankenberg-Proschlitz do konca XVII wieku, rowniez wlascielem tej wsi byl Fryderyk Freiherrn v. Strachwitz. Ostatni wlasciciel Kostowa jest Walenty v. Ballestrom do roku 1945.

Leksykon pałaców i zamków A.Duncker'a XIXwiek

   
 
     
   Podstrona - Tomasz Mietlicki  
     
 
  • Johann Heinrich Ferdynand v. Franckenberg
 
 
 
Johann Heinrich Ferdynand v. Franckenberg ( rowniez Frankenberg ) byl duchownym - kardynalem , arcybiskupem Mechelen i prymasem Niderladow , dzialaczem koscielnym i obronca praw Kosciola katolickiego.
 
Urodzil sie 18.09.1726 r. w Glogowie , w staroszlacheckiej rodzinie zwiazanej koligacjami z rodem Habsburgow ( jego rodzicami byli - Otto Wenecjusz v. Frankenberg - gubernator okregu Glogowa oraz Franziska Gaudentia hrabina Khünburg )
 
W latach 1736 - 41 ksztalcil sie w glogowskim kolegium jezuickim. Nastepnie studiowal filozofie we Wroclawiu oraz od 1745 r.teologie  w Collegium Germanicum w Rzymie. W 1749 r. przyjal swiecenia kaplanskie. dalej
Sedecznie dziekuje Panie Tomaszu

                                                       

 

   
                 
 
     
 
  • Kościoła p.w. Bożego Ciała w Glogowie
 
 
 
Kościoła p.w. Bożego Ciała - Od 1629 r. rozpoczęło działalność w Głogowie z krótkimi przerwami kolegium jezuickie. Od początku jezuici prowadzili gimnazjum, które odegrało w historii miasta ważną rolę.Kościół, obecnie pod wezwaniem Bożego Ciała, został wzniesiony w latach 1695-1710 wg projektu Juliusza Simonettiego. Następnego roku został zniszczony przez pożar. Odbudował go Jan Błażej Peintner. Wystrój elewacji kościół i kolegium otrzymały około 1730r. Kolejny pożar zniszczył budowlę w 1758r. Wkrótce ponownie został odbudowany. W 1773r. ogłoszono kasację zakonu jezuitów. Kościół był jeszcze kilka razy w XIX w. restaurowany. Po zniszczeniach w 1945r. odbudowano go w latach 1958-1961. Z budynku kolegium ocalało jedynie północne skrzydło.Kościół jest budowlą jednonawową. Po bokach nawy i prezbiterium znajdują się rzędy kaplic z emporami. Nawę i prezbiterium nakrywa sklepienie kolebkowe, a kaplice kolebkowo - krzyżowe, z fragmentami zachowanych sztukaterii i polichromii. Wewnątrz kościoła znajdują się: barokowy ołtarz główny, ambona i organy sprowadzone po wojnie z kościoła ewangelickiego w Kożuchowie. W kaplicy przy zakrystii zwraca uwagę nagrobek hrabiny Heleny von Franckenberg (+03.07. 1709r.) wykonany z białego i szarego marmuru. Kościół ma charakterystyczną dwuwieżową fasadę z  trzema portalami i posągami świętych we wnękach.
 
   
 
     
 
 
   
Tomasz Mietlicki
 
 
     
 
  • Kościół Najswietszej Marii Panny w Grębaninie
 
  Historia kościoła rozpoczyna się wraz z lokacją wsi na prawie magdeburskim w 1310 roku. Początkowo była to kaplica dworska, która etapami była przebudowywana. W 1510 roku przebudowano kaplicę, a w 1615 roku zbudowano nową stanowiącą obecnie prezbiterium. Dokument wizytacyjny z 1642 roku podaje, że kaplicę odnowiono pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Matki Boskiej i tegoż roku ksiądz proboszcz z Baranowa Andrzej Moś ofiarował ołtarz główny Kościoła. W 1712 roku dzięki staraniom właściciela Grębanina Antoniego Stoińskiego, dobudowano nawę główną. W 1718 roku utworzył Antoni Stoiński fundację przy kaplicy – „z udotowaniem księdza fundatysty, nakładając nań różne obowiązki”. Fundacja została zatwierdzona przez wikariusza generalnego we Wrocławiu hrabiego Leopolda Frankenberga. Natomiast w 1850 r. dobudowano wierzę kościoła. Kościół w Grębaninie jest konstrukcji zrębowej, drewniany, jednonawowy. Wewnątrz można zobaczyć pozorne sklepienie kolebkowe. Chór wsparty na profilowanych słupach. Dachy kościoła są dwuspadowe, kryte gontem. Wnętrze kościoła zdobi późnorenesansowy ołtarz z 1629 roku z rzeźbami św. Piotra i Pawła, św. Stanisława, Wojciecha, Barbary i Katarzyny oraz koronację Matki Bożej w zwieńczeniu. W polach bocznych namalowane zostały postacie dwóch świętych, a w polu środkowym wnęka z rzeźbą Matki Bożej z Dzieciątkiem, późnogotycka z ok. XV wieku, czczona przez wiernych jako cudowna. Dowodem licznych łask tu otrzymanych są wota składane Matce Bożej Grębanińskiej. Na zasuwie znajduje się obraz Zwiastowania (1624) fundacji księdza Andrzeja Mosia z Baranowa, zaś w górnej kondygnacji obraz Matki Bożej Bolesnej. Ołtarz główny otacza balustrada z postumentami, na których aniołowie trzymają świeczniki (XVII w.).  
     
 
  • Grodziec
 
 

Zamek Grodziec.
- 1700r. - zakup dóbr Grodzieckich przez Hansa Wolfa Frankenberga
- 1718 - 1727r. - budowa pałacu przez Hansa Wolfa Frankenberga

Grodziec ....... Brak wpisu do rejestru zabytków.
Zespólł pochodzi z przelomu XVIII i XIX wieku, usytuowany jest w poblizu niezwykle cennego, pochodzecego z XVIII w., barokowego palacu bedacego obecnie wlasnosciaą prywatnaą, u stóp góry na której znajduje sieę śsredniowieczne zamczysko zrekonstruowane w XIX wieku przez wybitnego konserwatora Bodo Ebhardta.
Przylegly palac  zostal wzniesiony w latach 1718-27 na zlecenie ówczesnego wlasciciela Grodzica Henryka Wolfa von Frankenberga (po jego śsmierci wlascicielem dóbr został Ferdynand Wolf von Frankenberg).
W otoczeniu palacu zwraca tezż uwageę park z XVIII w. o powierzchni 24 ha, a w nim kilka poteznych platanów oraz ponad 250-letni modrzew.

Właściciele zamku Grodziec mieli w zamku swojego rodzinnego ducha nazywanego Czarną Prababką - starą damę, ubraną w czarne szaty, z błyszczącym, srebrnym krzyżem na piersiach. Gdy duch spotkał złego człowieka, srebrzysty krzyż matowiał i tracił swój blask.
Widmo wiele razy służyło członkom rodu pomocą, ale o jednej szczególnej przysłudze oddanej przez owego dobrego ducha pamięć przetrwała przez wiele stuleci.
Jeden z panów zamku miał zamiar wydać swoją piękną córkę za możnego rycerza. Nie wiedział jednak, że jego przyszły zięć nie wzbogacił się w sposób uczciwy, ale był zwyczajnym rozbójnikiem, który grabił spokojnych ludzi. Wyznaczono już dzień wesela, nie bacząc na smutek dziewczyny, która od dawna kochała innego młodzieńca. Takie to były czasy...
Wtedy jednak w sprawę wmieszała się Czarna Prababka, która ostrzegła dziewczynę. W dzień wesela panna młoda uciekła z rodzinnego domu i potajemnie poślubiła swojego ukochanego. Długo jeszcze ludność pokazywała wyłom w cmentarnym murze, który Czarna Prababka wskazała dziewczynie jako drogę ucieczki. Na pamiątkę wydarzenia miejsce to nazywano Dziewczęcym Skokiem.
Wkrótce za sprawą Czarnej Prababki rycerz-rozbójnik został zdemaskowany. Okoliczni rycerze urządzili przeciw niemu wyprawę i zabili go w walce. Pan na Grodźcu przebaczył, oczywiście, córce ucieczkę, która uratowała ją od poślubienia rozbójnika. Od tego czasu wraz z ukochanym małżonkiem żyła na zamku długo i szczęśliwie, a Czarna Prababka podarowała młodej parze swój srebrzysty krzyż, dzięki któremu zawsze mogli poznać, z jakim człowiekiem mają do czynienia: z dobrym czy złym. Krzyż ten był w posiadaniu rodziny przez wiele pokoleń i zaginął dopiero podczas wojny trzydziestoletniej. zrodlo -   Podania dolnośląskie, Wrocław 1999, s. 221-222.

 
     
 
 
 
 
                                                                                                              Grodziec - palac                   autor zdjecia - Maciek Jakubczak z Kalisza  
     
 
  • Gołkowice
 
  Wies odległa jest o 3.5 km od Byczyny.  Nazwa wioski pochodzi od osoby GOŁEK i znana była już w 1136 r. Gołkowice pierwotnie należały do rodziny von Frankenberg a nastepnie Balc i v. Sternfeld , ale najbardziej zasłużona dla wsi była rodzina von Liers, która w 1920 r., zaraz po nabyciu wsi, w pierwszym rzędzie i za własne, pokażne nakłady finansowe przeprowadziła meliorację użytków rolnych, przez co ciągle podmokłe tereny Gołkowic zaczęły przynosić lepsze plony. Do 1939 r. znajdował się tu posterunek celny, który przeniesiono w 1818 r. do wsi Piaski, gdzie przez rzekę odbywał się nielegalny handel a główny pinkt przerzutowy wiódł przez jedno z gospodarstw położonego ok.1 km. na zachod od mostu granicznego.
Na szczególną uwagę, oprócz wspomnianego pałacu, zasługuje zabytkowy drewniany kościół katolicki św. Jana Chrzciciela zbudowany w 1767 r.z muszla i kartuszem herbowym Frankenbergow w miejscu poprzedniego, zbudowanego już w średniowieczu.Tutaj zachował się najstarszy, barokowy, pałac w gminie. Zbudował go w 1750 r. Ernest von Goetz. zrodlo -
 
     
 
  • Wojanow
 
 
Wojanow Bobrow , kolo Jeleniej Gory - kupila w roku 1747 - zamek za 59 000 talarow, Clara grefin von Frankenberg de domo Grefin von Matuschka 

Wojanów-Bobrów, Pałac - Wroclaw.Dolny.Slask.pl

 

 
 
 
 
 
  • Pszczonki
 
  Pszczonki pierwsza wzmianka o tej miejscowości pochodzi z 1406 r. a nazwa od wyrazu PSZONKA - roślina z rodziny jaskrowatych. Wieś powstała przy folwarku, a ten stanowił część dóbr w pobliskim Maciejowie. Właścicielami byli początkowo von Frankenbergowie, natomiast ostatnim właścicielem był Herman Lipiński, który w 1925 r. wybudował tu pałac dworski. Pałac ten, choć mocno podniszczony, stoi do dziś. zrodlo- Gmina Byczyna  
     
  http://palaceslaska.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=654:pszczonki&catid=25&Itemid=58  
 

 

Okolo roku1650 powstala parafia w Sierakowie Slaskim obejmujac Jezowa, Wiedzine i Panoszow, Natomiast Ciasna, Zborowskie oraz Glinica pozostaly w Lubecku, Dzielna zas w parafi  Dobrodzienskiej, terytorium gminy bylo od sredniowiecza w posiadaniu przewaznie szlachty slaskiej o mieszanych tradycjach czeskich, niemieckich, polskich : Kochcickich, Goszyckich, Frankenbergow, Klitzingow,  zrodlo -

 
     
 
  • Dziwiszow
 
  XVIII w Dziwiszów stanowił już jedną z większych wsi w okolicy. W 1726 roku z całej wsi płacono 1.378 talarów, ponadto z majątku w Dziwiszowie Dolnym 1.057 talarów i z Dziwiszowa Górnego 1.018 talarów. Do 1737 roku obie części wsi należały do von Bakischa, w 1739 roku Frankenberg z Grodźca uzyskał przywilej na roboty górnicze, co dało początek wydobyciu rud. miedzi. W latach 1748-1749 powstał tu pierwszy drewniany, ewangelicki dom modlitewny, zastąpiony w 1752 roku murowanym kościołem. W 1765 roku, Dziwiszów Dolny należał do radcy handlowego Thommana, a jego wartość szacowano na 19,450 talarów. zrodlo -  
     
 
  • Zmigrodzie
 
 

Zmigrodzie - w 1739 r. kiedy to kosciol zwiedzal kanonik von Frankenberg zmieniono kropielnice na nowa.

 
     
 
  • Ostroda
 
  W Ostródzie - w 1795 roku po stronie polskiej cmentarza pochowano generała Frankenberga i tu zbudowano specjalną kaplicę. Parafia ostródzka za każde miejsce na cmentarzu pobierała jednorazowo opłatę w wysokości 100 guldenów. zrodlo - Ostródzkie cmentarze - Ekomazury - WM.pl -  
     
 
  • Krotka historia rodu von Arco
 
 

Byl to stary bawarski ród hrabiowski, który nazwisko wzial od zamku Arco nad jeziorem Garda. W Bawarii znany od 1180 roku. W Xvi wieku podzielil sie na kilka linii, m.in. tyrolska i wloska. Na Slasku pojawil sie na przelomie XVII i XVIII wieku Jerzy hr. von Arco (zm. w 1709 r.). Byl pulkownikiem wojsk Hesji. Ozenil sie z Katarzyna Gertruda baronowa von Weissenwolf, z która mial czterech synów. Trzech z nich zmarlo w dziecinstwie. Najmlodszy - Wilhelm (zm. 1752), zonaty z Anna Maria von Frankenberg z Proslic kolo Kluczborka, posiadal majatek Samborze kolo Srody Slaskiej Jego syn - Karol Jerzy (ur. 1739), ozenil sie z Maria Józefa Konstancja, ze znanego górnoslaskiego rodu von Kloch, otrzymal w wianie i nabyl liczne majatki w okolicy Raciborza, Pszczyny i Tychów. Zmarl w 1826 w swoim majatku w Kopciowicach. Glówne jego majatki odziedziczyl najstarszy syn - Karol Ferdynand (ur. 1776), zonaty z Anna baronowa von Beess z linii z Chrósciny. Oprócz Kopciowic i Gorzyc posiadali Nowy i Stary Bierun oraz Chelm Wielki. W kosciele i na cmentarzu znajduja sie groby czlonków tego rodu.

 
     
                                                                                                                               
     
 
  • Czarnogozdzicach /Zwornogoschütz
 
 

Dworek w Czarnogozdzicach /Zwornogoschütz - wlascicielem byl w roku  1702  Wilhelm von Frankenberg. Kupil go za 8600 talarow a sprzedal swoj majatek w roku 1713 Krzysztofowi Pogarellowi za 9500 talarow.

Wilhelm von  Frankenberg kupil  za  8600 talarow dworek kolo  Wierzchowic  w1702r.

 
     
 
  • Bystre czyli Ludwikow
 
     
 

Pierwsza historyczna wzmianka o wsi pochodzi z 1288 roku. Wtedy to w grupie wielu wsi podoleśnickich, świadczących dziesięcinę z dochodów na rzecz świeżo ufundowanej przez księcia wrocławskiego Henryka IV Prawego (Probusa) - wrocławskiej kolegiaty Świętego Krzyża, wymieniono również �in villa Lodoyci". Ta zlatynizowana postać nazwy wsi świadczy z dużym prawdopodobieństwem o tym, że organizatorem wsi na prawie niemieckim, a więc jego zasadźcą był jakiś Ludwik. Sądząc z imienia, był to najprawdopodobniej Niemiec, ale trzeba mocno podkreślić, że jest to tylko przypuszczenie. Jeśli wieś istniała wcześniej, a domniemanie takie jest całkowicie uprawnione, musiała posiadać polską nazwę, która przepadła bez śladu. O tym, że mieszkano tutaj znacznie wcześniej, świadczy datowane na XI-XI1 wiek grodzisko, które znajduje się mniej więcej na południe od wsi. Kolejne informacje o wsi pochodzą z 1313 roku, kiedy to wzmiankowa ją jako Lodovici Villa, oraz z 1414 roku, kiedy to używano nazwy Lodwigisdorf. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że w takiej postaci nazwa wsi była stosowana w dokumentach. Brak niestety informacji o tym, jak swoją wieś nazywała miejscowa ludność. Można przypuszczać, że mieszkańcy określali ją po prostu Ludwikowem, a z całą pewnością nie Ludwigsdorfem, bowiem byli Polakami. Nie ma jakiejkolwiek wiadomości o tym, aby wieś zamieszkiwał ktokolwiek inny niż Polacy, których potomkowie gdzieś dopiero w XVIII wieku stopniowo zaczęli stawać się Niemcami.

Przez kilkaset lat (co najmniej do XVIII wieku) było Bystre - obok wielu innych wsi - własnością, jak też równocześnie gniazdem rodzinnym, niemieckiej z pochodzenia rodziny szlacheckiej von Franckenbergów. Już w 1323 roku w otoczeniu księcia oleśnickiego Konrada I znajdował się Dittrich von Franckenberg, z tym jednak, że nic nie wiadomo o tym, aby był on w posiadaniu Bystrego. Początek rodzinie von Franckenbergów osadzonych w Bystrem dał najprawdopodobniej Johannces (Jan) von Franckenberg. który żył na początku XVI -wieku. Z całego szeregu książęcych urzędników wyłamał się śląski mistyk Abraham von Franckenberg marzący o pojednaniu różnych wyznań chrześcijańskich. W swoim życiu osobistym propagował on oraz stosował w praktyce idee chrześcijańskie. Abraham von Franckcnberg żył w latach 1593-1652. Autor - Pan Jerzy Andrzej Pyzik
Panorama Oleśnicka nr 32 sierpień 1997 r. - zrodlo - 
Skad się wzięła Ludwikowska

 
     
 
  • Wartowice / Warthau
 
 
 
 
 
 
 
       Stary cmentarz -rodziny v. Frankenberg                   herb - v.Frankenberg                         herb - Nałecz odm.    
 
     
  Dziekujemy Wojtku - Wojciech Czubaszewski                                                                                    Wroclaw.Dolny.Slask.pl - Dolny Slask na fotografii  
     
     
     
     
 
  • Tułowice (Tillowitz)
 
  Nazwa Tułowice (Tillowitz) pochodzi od imienia Tilo. W XVI wieku Mikołaj Dobiszowski przekazał majątek swojemu synowi Zygmuntowi. Córka jego Florentyna wyszła za mąż za Fryderyka von Nawój, który w 1572 sprzedał Tułowice Janowi Ponge von Baumgarten.W 1577 roku posiadłość Tułowice nabył Jan Pückler z Łagiewnik (†1583). Syn Jana Henryk ożenił się z Katarzyną von Frankenberg. W związku z tym już od tego czasu von Frankenbergowie są związani z historią posiadłości ziemskiej Tułowice.- zrodlo  Historia Tułowic  
     
 
 
 
 
 
   Zamek w Tulowicach / Tillowitz  
     
  Wlasciciele Tulowic  
     
 
   
   
 
                          Hugo zu Hohenlohe-Öhringen – Wikipedia
 
     
  linki - www.skycity.internetdsl.pl-emadzia-trzecia1.html           Tress Film - Teresa Kudyba     Zamek    Tułowice  
     
 
  • Kliczkow
 
 

Kliczkow w  zabytkowym parku, nad brzegiem Kwisy znajduje się okazały zamek książęcy. Wybudował go pod koniec XIII wieku książę świdnicko - jaworski Bolko I. W 1369 roku księżna Agnieszka, wdowa po Bolku II Małym przekazała zamek pod zarząd Cunemana Sydlicza. Następnie stał się on siedzibą różnych rodów rycerskich : do 1387 roku byli to Kittlitzowie, później do 1391 roku Zaeidlitzowie, a po nich do 1631 roku Rechenbergowie Z Przemkowa. W drugiej tercji XVI wieku zamek, będący wówczas własnością Schellendofrów, otrzymał szatę późnorenesansową. Powstał wtedy zespół budynków tworzących zamek, składający się z trzech skrzydeł z dwiema wieżami oraz przylegającego przedzamcza, otoczonego z czterech stron budynkami. Zamek z przedzamczem połączony był bogato zdobioną bramą. Główne wejście do obiektu prowadziło przez mostek nad fosą, który wiódł do wieży bramnej znajdującej się w południowym skrzydle o charakterze reprezentacyjnym. Kolejnym w ł aścicielem została na początku XVIII wieku rodzina Frankenbergów. Po nich zamek należał do grafa Seyfrieda von Promnitza. Po jego śmierci w 1760 roku wdowa po nim wyszła za mąż za grafa Solm - Tecklenburga z Baruth.

W rękach nowych właścicieli zamek pozostawał aż do 1945 roku. Pod koniec XIX wieku dokonali oni poważnej modernizacji obiektu. Z ich inicjatywy wzniesiono m.in. neogotycką wieżę z krenelażem oraz ośmioboczną ujeżdżalnię w parku, który znacznie powiększono. Na terenie parku powstało wtedy rodzinne mauzoleum oraz... cmentarz koni wyścigowych i psów. Po II wojnie światowej na zamku miały swoją siedzibę różne instytucje, m.in. ośrodek Służby Polsce. Pożar w 1948 roku zniszczył część zabudowań, które od tej pory były ruiną. W latach siedemdziesiątych obiekt przejęła Politechnika Wrocławska i przeznaczyła go na ośrodek wypoczynkowy. Niestety remont, z powodu braku dofinansowania przerwano w 1982 roku. Obecnie zamek jest własnością prywatną, mieści się w nim luksusowy hotel oraz centrum konferencyjne. Nadal trwają prace mające na celu przywrócenie jego dawnej świetności. Obiekt składa się z zespołu budynków, które otaczają dwa dziedzińce. Nad wejściem umieszczone są herby byłych właścicieli. W otaczającym zamek zabytkowym parku zachowały się dwa końskie nagrobki. Wejścia na teren zespołu zamkowego broni kamienny lew trzymający w łapach kartusz herbowy.

 
     
 
 
 
                        Herb - Frankebergow
 
                                                        Zamek w Kilczkowie      
 
     
  Zamek w Kliczkowie w roku 1631 ponownie zmienil wlasciciela i do roku 1703 nalezal do rodziny Schellendorf, pozniej do graf. von Frankenberg.  
     
  Dolny Śląsk jakiego nie znacie... Zamek w Kliczkowie      Wortal Poszukiwaczy Skarbów - Zamek Kliczków  
     
 
  • Raciborowice
 
 

Raciborowice (obecnie podzielone na dwa sołectwa oznaczone jako Dolne i Górne) zostały założone przez kolonistów niemieckich około roku 1200, natomiast wymieniono je po raz pierwszy dopiero w 1268 roku, zaś Kościół ponad sto lat później, bo w 1399 roku.
Wieś, również dawniej, podzielona była na część górną – Ober Gross Hartmannsdorf i dolną – Nieder Gross Hartmannsdorf.

Następna informacja źródłowa pochodzi z protokołu cesarskiej Komisji Remocyjnej, która 17 kwietnia 1654 roku zanotowała, iż tutejsze lenno kościelne należy wspólnie do wdowy Anny Katarzyny von Lesin, z domu von Zedlitz i Krzysztofa von Hochberg - właściciela Dolnych lwin. Z rąk tej pierwszej majątek trafił do Maksymiliana von Schellendorf wymienionego w najstarszej, niegdyś odnalezionej. Księdze Ławniczej. W roku 1670 tenże był jednocześnie dziedzicem Kliczkowa, Saatz, Kunowa, Iłowej i Kozłowa, zaś później połączył w jedno Górne i Dolne Raciborowice. Stało się to dzięki sprzedaży dolnej części wsi po 1691 roku przez Jerzego Abrahama von Schweinichen.

Na początku roku 1703 zmarł Maksymilian baron von Schellendorf, zaś cały majątek przeszedł na wnuczkę jego siostry Helenę Zofię Magdalenę baronową von Schellendorf i jej męża Jana Wolfganga hrabiego von Frankenberg, którzy skupili w swoim ręku posiadłości: Kliczków, Warta Bolesławiecka, Kruszynek, Buchałów, Haugsdorf, Strzelce Świdnickie, Olszanka, Leifersdorf, Ratajno. Zawiadywali również majątkiem w Grodźcu. Dzięki cesarskiemu nadaniu dzierżyli oni oficjalnie tytuł: „ Hrabia von Frankenberg baron von Schellendorf". W dniu 10 października 1719 roku zmarł Hans Wolfgang hrabia von Frankenberg zostawiając po sobie sześciu synów i pięć córek. W recesie spadkowym z 23 stycznia 1719 roku przekazał Raciborowice swojemu synowi cesarskiemu generałowi Józefowi Ignacemu hrabiemu von Frankenberg. Tenże ożenił się z Ewą Katarzyną, z domu hrabianką von Kollonitz, zmarł zaś w 1744 roku. Po jego śmierci folwarki wystawiono na licytację, która odbyła się dnia 12 października 1744 roku. Ustalono sumę wykupu na 46 909 talarów. Ewa Katarzyna, owdowiała hrabina von Frankenberg, zmarła w roku 1770. Dnia 14 lutego 1772 roku opublikowano jej testament z 28 czerwca 1770 roku, na mocy którego Raciborowice przeszły na Franciszka hrabiego von Frankenberg, a następnie na Józefa hrabiego von Frankenberg. Ten drugi przejął dobra w roku 1784. Nie dostał jednak spadku w sposób do końca usankcjonowany prawnie, co stało się później przyczyną wielkiego procesu. Spadkobiercą był jeden z synów, imieniem Zygmunt von Frankenberg, który za wierność cesarskiemu dworowi austriackiemu podczas wojny siedmioletniej, został później przez Fryderyka Wielkiego wypędzony z kraju oraz pozbawiony dóbr. On też postanowił upomnieć się o swoją część spadku za panowania Fryderyka Wilhelma II, na którego łaskę liczył.

Duże znaczenie miały w procesie fragmenty zapisu testamentowego określającego sytuację, której wystąpienie wykluczy możliwość dziedziczenia przez syna: „ weil mein Sohn nicht Erbe sein kann, so vermache ich meinem Nessen". Proces kosztował aż 80 000 talarów, które trzeba było spłacić bardzo szybko, co mocno nadwyrężyło rodzinną kasę. Pomiędzy rokiem 1802 i 1805 posiadłość Górne Raciborowice o powierzchni 843 mórg i 140 rutów została podzielona na 50 różnych parceli. Aż sześciu nowych właścicieli zamieszkiwało zamek i budynki folwarczne, który został podzielony na kilka pomieszczeń mieszkalnych. Stopniowo zamieniał się przez to w ruinę.

W roku 1840 zamek został zaadoptowany przez zakład browarniczy, który jednak nie prosperował zbyt dobrze z uwagi na kłopoty z dostarczaniem odpowiedniej wody. Sama posiadłość po podziale była dobrze zarządzana przez swoich nowych właścicieli, natomiast jako własność dworska istniała już tylko hipotetycznie.

Kolejni spadkobiercy otrzymywali ją tylko na papierze. Na takiej zasadzie przekazał swój hipotetyczny majątek zmarły 23 listopada 1823 roku Józef hrabia von Frankenberg. Dzień po jego śmierci opublikowano testament, w którym przekazywał on spadek swoim dzieciom. 3 września 1824 roku i 25 lutego 1825 roku na podstawie recesów spadkowych ustalono podział. Za sumę 54 043 talarów 16 groszy i 8 fenigów dobra przejął królewski podkomorzy i landrat Fryderyk hrabia von Frankenberg. 23 lipca 1825 roku folwarki Dolne i Górne Raciborowice odkupiła od swojego syna, wspomnianego Fryderyka von Frankenberga, wdowa Maria Teresa hrabina von Frankenberg, z domu hrabina von Nostiz-Rieneck za sumę 54 043 talarów 16 groszy i 8 fenigów. Ona to dokupiła w roku 1827 do posiadłości Dolne Raciborowice wolny folwark nr 49 z 484 morgami i 82 rutami pola, łąk i ogrodu; tak zwany Ueberschaar z 68

morgami i 58 rutami; gorzelnię i wyszynk; zakład wapienniczy; upadłość Franciszka Scharffenberga za 28 000 talarów i połączyła z majątkiem Dolne-Górne Raciborowice. Niestety już 7 stycznia 1828 roku nowa gospodyni zmarła, zaś 25 stycznia tego samego roku opublikowano po niej testament, w którym określiła kolejność dziedziczenia pozostałych członków rodziny. Byli to:

  • Hrabina Jenny von Frankenberg, po mężu hrabina von Kospoth,

  • królewski asesor Józef hrabia von Frankenberg,

  • Ernst hrabia von Frankenberg,

  • Henryk hrabia von Frankenberg,

  • wdowa Luiza baronowa von Saurma, z domu hrabina von Frankenberg.

Majątek przypadł jak wiemy Fryderykowi hrabiemu von Frankenberg -bolesławieckiemu staroście. W dniu 31 maja 1852 roku sprzedał on Dolne Raciborowice za 25 200 talarów handlarzowi drewna Janowi Gottiiebowi Wiedemannowi. Właścicielem, wspominanej wcześniej, hipotetycznej posiadłości Górne Raciborowice został syn ostatniego szlacheckiego dziedzica-królewski porucznik Józef hrabia von Frankenberg. Sprzedał on swoje wszystkie prawa na podstawie umowy z 25 czerwca 1852 roku mistrzowi krawieckiemu Antoniemu Menzelowi z Warty Bolesławieckiej, za niewielką sumę 10 srebrnych groszy. Oczywiście tenże Menzel zrezygnował z wykonywania wszystkich przynależnych mu praw. 23 stycznia 1846 roku monarcha wydał nakaz w sprawie dawnego majątku, rozszerzony jeszcze przez prezydenta Prowincji Śląskiej 27 lutego 1862 roku. zrodlo -Warta Bolesławiecka - Urząd Gminy Zarys historyczny wsi Raciborowice Górne

 
     
 
  • Dabrowica
 
  Dzieje dąbrowickiego majątku są w źródłach lepiej uchwytne dopiero od XVIII wieku. Kolejnymi właścicielami były rodziny: von Carwarth do 1723 roku, von Frankenberg do 1747 roku a od 1750 aż do roku 1817 rodzina von Buchs. zrodlo -Oficjalna strona Miasta Szklarska Poręba  
     
 
  • Siedlec / Zedlitz.
 
 

Wies położona w dawnym księstwie oleśnickim, późniejszym powiecie trzebnickim. Niemiecka nazwa wsi Zedlitz. Najstarsza wiadomość o wsi pochodzi z 1387r., kiedy to właścicielem był Pilgram von Pritezelwitz. Kolejnymi właścicielami byli: 1520r. von Rediger, 1617r. von Rothkirch, 1641r. Georg von Lowe, 1651r. von Jaloski, 1701r. Fryderyk von Frankenberg. Od 1877r. do 1945r. właścicielami byli Paserowie. Po II wojnie światowej miejscowość znalazła się w granicach Polski. Pierwsi osadnicy przyjechali tutaj w 1945r. Wieś nosiła wtedy nazwę Siedlice, później zmieniono ją na Siedlec. Na przestrzeni lat miejscowość zmieniła się. Początkowo 4-klasowa szkoła podstawowa mieściła się w budynku, w którym obecnie mieszka pan Muszyński. Potem przeniesiono ją do bloku (obecnie są tam mieszkania, m.in. pani Miklas). Kierownikiem szkoły był pan Władysław Czerwieniec, a następnie pan Stanisław Śliwiński. Obecny (teraz już były) budynek szkolny był pałacem, zamieszkiwali go tuż po wojnie Niemcy, a potem dłuższy czas był pusty. Pierwszy sklep w Siedlcu mieścił się u p. Winczuka. W tym samym budynku był też bank. Urząd Gminy miał swą siedzibę w domu p.Platy. Na miejscu obecnej świetlicy stała kiedyś remiza, którą po likwidacji straży pożarnej zamieniono na magazyn. Świetlica wiejska natomiast znajdowała się w baraku koło parku. Drugi sklep mieścił się w budynku p.Kędry (ten sam budynek wykorzystany był jako sala katechetyczna). Pan Kędra gościł również u siebie spółdzielnię szewską i zakład krawiecki. Niedaleko remizy stała kuźnia, w której pracował pan Julian Miśta, natomiast leśniczy, p.Stanisław Grakowicz, mieszkał w leśniczówce pod lasem. Okoliczne grunty rolne były w latach 50. Własnością instytucji pn. Państwowe Nieruchomości Ziemskie (PNZ). Nazwę zmieniono potem na Państwowe Gospodarstwo Rolne (PGR), które [niedawno] zostało zlikwidowane.

Dane te pochodza ze strony.http://szkolasiedlec.w.interia.pl/miejscowosci/miejscowosci.htm

 
     
 
  • Jankow Przygodzki
 
 

Jankow Przygodzki -1844 ……

Pani  Adelina Paulina Ernestyna Joanna z Frankenbergów, zona  Edwarda  von Parpart jako właścicielka gospodarstwa wolnego pod Numerem hypotecznym 41.

 
     
 
  • Niepołcko (Niepolzig)
 
 

Niepołcko (Niepolzig), częściej zwane Niepolskiem, występuje w żródłach pisanych od 1235 r. Pierwotnie należało ono do cystersów z Kołbacza, a potem do cysterek z Pełczyc. W 1577 r. elektor przekazał wieś rodzinie von Tobel z Drezdenka. W następnych wiekach właścicielami Niepołcka byli kolejno: Waldowowie, Schack, Papstein, Frankenberg i inni. W początkach XX wieku rezyduje we wsi rodzina von Kehler. Ostatnim właścicielem Niepołcka jest dr Tuckermann.Dane te pochodza ze strony Barlinek

  • Niepołcko nie ma już charakterystycznego krzyża ani kościoła z mumią kapitana Josepha von Frankenberga. Czytaj Echo Barlinka

 
 
  • Urszula Frankenberg
 

Mąż (ślub: ): Aleksander Zborowski z Kamyka h. Jastrzębiec 1610-1686 , (Rodzice : Krzysztof  Zborowski z Kamyka h. Jastrzębiec 1570-1624 & Katarzyna Tęgoborska z Tęgoborzy h. Śreniawa 1580 zrodlo -  Ci Wielcy Polacy to nasza rodzina - dr.Marek Jerzy Minakowski

 
   
                                                                                                                       
   
  • Wilhelm Frankenberg
 
Wilhelm Frankenberg  - * 23.02.1650 r.- + 20.05.1719 r.  
zona Anna Maria v. Prittwitz - Gaffron - corka Hansa v. Prittwitz - Gaffron  i Heleny v. Kottulinski - Jelsch ( Jelcz )  
   
                                                                                            
   
  • Malgorzata Elzbieta Frankenberg - Proschlitz
 

Pawel Potworowski i Katarzyna Laszkowska byli rodzicami : Jana i Pawla ( zm. ok. 1634r. ), mial rowniez corke Anne zamezna Buzenska oraz syna Pawla - Jana ,starszy syn Pawla i Katarzyny byl wlascielem Iwanowic kolo Kalisza. Byl ewangielikiem reformowanym - zona Malgorzata  Elzbieta Frankenberg

 
                                                                                            
   
  • Jedrzychowice - powiat wschowski
 
Bogato dekorowane epitafium z konca XVII -  wieku ,
Andrzeja Potworowskiego  meza Anny v. Schlichting
syna Jana z Malgorzaty Elzbiety v. Frankenberg Proschlitz
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Pani Sigrum zmarla w tym roku ( 2009 )
http://www.glogow.pl/okolice/podstrony/wschowski/jedrzychowice.htm
   
                    Autor fotografii :Tomasz Mietlicki  
                             www.niederschlesien.info  
 
   
  • Jan-Adam Frankenberg
 
Grodzkie i ziemskie > Wschowa > Część 1  
Jan-Adam Frankenberg asesor conventus publici ksiestwa opolskiego i raciborskiego - corka Helena  zrodlo - Teki Dworzaczka  
   
4519 (Nr. 77 IX) 1714
Jan Adam Frankenberg asesor conventus publici ksiestwa opolskiego i raciborskiego z I i Samuel de Nostycz baron Drzewiecki syn Jana Jerzego z zmarej Krystyny Slichtynkowny z II kontrakt małżeński z racji Heleny-Leopoldyny Frankenberg, corka 1-go a żony 2-go, dat. we wsi Boroszewo 1714. 17/XI. s. v. 7. 000 zł. reń. (f. 74) zrodlo - Teki Dworzaczka
 
   
                                                                                                    
   

4572 (Nr. 79) 1721
Samuel Drzewiecki, syn zmarlego  Jana-Jerzego Drzewieckiego z zmarlej  Krystyny Slichtinkówny, dziedzic dobr  Drzewce, Olbrachcice i in. żonie swej wedle zobowiazan do oprawy  z r. 1716 danego, na 1/2 dóbr opr. pos. 20. 000 zł. i t. w. żonie Helenie-Leopoldynie Frankenbergowej, corka  Jana-Adama Frankenberg (f. 151) zrodlo - Teki Dworzaczka

 
   
  • Jan Frankenberg
7012 ( Nr. 209 / 213 ) 1773
 
Franciszka Małachowska, corka zmarlego Marcina Małachowskiego skarbnika czerniechow z Marianny Bielickiej, żona Stanisława Frankenberga  łowczego mielnickiego, wedle kontraktu sprzedażnego między Marianną z Bielickich Małachachowskich, wdowa po Marcinie Małalachowskim skarbniku czern. dziedzicu Brzezia powiat kaliski  z I i zezn. z II  Andrzejem Bogdańskim, wojskim kalisiskim  z III, 26/7 dotyczacy sprzedyzy Brzezia, całą 1/2 Brzezia po zmarlym Marcinie Malachowskim na nią obok Elżbiety z Małachowskich Bogdańskiej spadłą sprzedaje za 15. 000 złp. Andrzejowi Bogdańskiemu wojsk. kalis. (f. 124v). Ignacy Frankenberg syn Stanislawa i Franciszki Małachachowskiej, kwiuje. rodziców z 5. 400 zlp., z. s. więk. 15. 000 złp. ze sprzedazy Brzezia (f. 125) Stanisław Frankenberg łowczy mielnicki, syn zmarlego Jana Frankenberg z zmarlej  Marianny Kobierzyckiej z żona jego dożyw. (f. 125v         zrodlo - Teki Dworzaczka  
   
                                                                                                                  
  • Stefan Frankenberg
 
Grodzkie i ziemskie > Kalisz > Inskrypcje > XVII/XVIII wiek
6448 (Nr. 204/ 205) 1763
Stefan Frankenberg, syn zmarlego Jana Frankenberg z zmarlej Marianny Kobierzyckiej i Wojciehc Skrzyński, zmarlego Antoniego Skrzynskiego z zmarlej Franiszki Kobierzyckiej syn, i Wojciech Grocholski w imieniu swoim i Katarzyny Skrzyńskiej, zmarlego Antoniego z tejże Franciszki Kobierzyckiej zrodonej córki, żony 1-o v. zmarlego Jana Lichanskiego, 2-o v. swojej żony, kwitują Wojciecha Kobierzyckiego dziedzica Rajska z sum (f. 178v)
 
 
  • Stanislaw Frankenberg
 
7012 (Nr. 209/ 213) 1773
Franciszka Małachowska, corka zmarlego Marcina Małachowskiego skarbnika czerniechowskiego z Marianny Bielickiej, żona Stanisławawa Frankenberga łowczego mielnickiego, wedle kontraktu sprzedażnego między Marianną z Bielickich Małachowska, wdowa po Marcinie Małachowskim skarbniku czernichowskim dziedzicu Brzezia p. kaliski z I i zezn. z II i Andrzejem Bogdańskim, wojskim kalis. z III, 26/7 dotyczace sprzedarzy Brzezia, całą 1/2 Brzezia po zmarlym Marcinie Małachowskim na nią obok Elżbiety z Małachowskich Bogdańskiej spadłą sprzedaje za 15. 000 złp. Andrzejowi Bogdańskiemu wojsk. kalis. (f. 124v). Ignacy Frankenberg syn Stanislawa i Franciszki Małachowskiej, kwituje rodziców z 5. 400 zlp., z. s. więk. 15. 000 złp. ze sprzed. Brzezia (f. 125) Stanisław Frankenberg łowczy mielnicki, syn zmarlego Jana Frnkenberga z zmarlej Marianny Kobierzyckiej z I i żona jego z II dożywotnie (f. 125v)

 
 
   
  • Elżbiety z Frankenbergow Jerzmanowska
 
32325 (Mikorzyn)
1789.10/12. (M.) Mikołaj Adam, syn  Wielmoznego Pana  Mateusza i Elżbiety z Frankenbergow Jerzmanowskiej posesosrów 1/2. Mikorzyno -- Wielmozny Pan Maciej Olszewski i Wielmozna Pani Antonina Kobylańska
 
   
  • Barbara z Frankenbergów
 
7696 (Nr. 224) 1784  
Michał Wilxycki, dziedzic części Mroczek M. -  powiat kaliski, zapisal s. 3. 000 złp. Barbarze z Frankenbergów, corce  Stanisława Frankenberga  łowczego mielnickiego z Franciszki Małachowskiej, żonie zaś
Konstantyna Wilxycki  syna zeznal  jako jej posag (f. 51)
 
   
  • Marianna Frankenberg
 
   
7247  ( Nr. 214 / 216 ) 1775

Franciszek na Wielądkach Wielądko miecznik liwski, plent Mniszcha klan krakowski  z I strony i Stanisław Frankenberg łowczy mielnicki, w imieniu  swoim i córki swej Marianny Frankenberg  wdowy po zmarlym  Karolu Milewskim i dzieci jej z II  strony oraz Jan i Eleonora z Jarosławów Baykowscy, z III  strony robia  kompletny spis w Tłokini s. v. 9. 838 złp. (f. 129)

 
   
                                            
 
   
  • Szlachta wylegitymowana w Krolewstwie Polskim w latach 1836 - 1861
 
   
Frankenberg h.Grzymała-odm. - Od Stanisława, który według akt grodzkich kaliskich [b. r.] z żoną Franciszką nabyli wś Oszczeklin i Raszewy - wnuk Józef (syn Ignacego i Marianny Ruszkowskiej) leg. 1 837. Źr. 1/145 s. 12; 495 p. - Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836-1861- opracowała Elżbieta Sęczys  
   
  • Ignacy Frankenberg
 
Ignacy Frankenberg zona -  Marianna z Ruszkowskich z Kościelca  - corka Romualda Ruszkowskiego i Jadwigi z Mikołajewskich.  
   
Frankenberg Ignatius v.  - 82 - Zychowo  ( Zychow ) 3246 Kalisch  ( Kalisz ) Posen  ( Poznan ) Stawschen  ( Stawiszyn ) Liczkowo  (Liczyce ? Lipczyce ? Liskowo?) July  ( lipiec ) 1794.  
8405 (Nr. 231) 1791
 
   
Jadwiga Mikołajewska, wdowa po Romualdzie Ruszkowskim podstolim brzeskim kujawskim, z I, Roch Ruszkowski jej syn z II-strony , Marcjanna żona Ignacego Frankenberga, Prakseda i Katarzyna, siostry rodzone Ruszkowskie z tejże Mikołajewskiej zrodzone z III, kompromis (f. 292v)zrodlo - Teki Dworzaczka  
   
  • Apolonja de Frankenberg
 
46505 (Gostyczyna)
1806.1/VII. (Zydowo), * 30/VI. Petronella, c
orka Urodzonego Pana  Franciszka Wstowskiego (syna zmarlego  Józefa i Wiktorii Jarczyńskiej) i Marjanny Płocennikówny (corka zmarlego  Ignacego Plocennika  i Zofji) -Wielmozna  Apolonja de Frankenberg v. z Zydowa
.zrodlo - Teki Dworzaczka
 
   
  • Józef Frankenberg
 
43883 (Skoki)
1840.3/5. Jasnie Wielmozny  Józef Frankenberg z Poznania x Szlachetna  Nepomucena Kwiatkowska corka  pos. Włókna, on 28, ona 20 -- Wielmozy Pan  Emiljan Węgierski dziedzic wsi Rutki, Józef Seredyński dziedzic Chociszewa  zrodlo - Teki Dworzaczka
 
   
                                                                                                                         
   
  • Jan Bogumił v. Frankenberg
 
48647 (Leszno)
1862.5/X. * (L.), ch. 9/XI. Jadwiga Marta Amalja, corka  Stanisława  v. Chmielewskiego i Pauliny Kitzmann, katol. i luter. -- Jan Bogumił v. Frankenberg
       zrodlo - Teki Dworzaczka
 
   
  • Carl Ewald Moritz  v. Franckenberg Ludwigsdorf
 
   
1814.17/II. w Płaczkowo  Carl Ewald Moritz von Franckenberg - Ludwigsdorf  król. pr. Etappen i Platz Komend. i Bereich? Gens d'arm Oficer des Militsch Trocken ber.... Kreisser? auf Lilienthal z panią Jeanette Fryd. Hel. owdow. majorowa von Haase z/d. von Poser aus dem Hause? Pingenran? auf Placzkowo.    zrodlo - Teki Dworzaczka  
Metrykalia > Protestanckie - 10.01.1816

842 -1816.10/I. chrzest w Płaczkowo, dziecko Carl Ewald Moritz  von Franckenberg Ludwigsdorf  Kreis? Commendanten i jego żony Jeanette Fryderyki  Heleny  z domu  von Poser córka Jerzy? Mariana Ulrika * 1817.6/I. 26/V. chrzest  Ewald  Moritz Karol  Stanisław ( * 08.05.1817 + 1882 ), s. K. Gens dams Officier (Gendarmerie) i dz. Płaczkowo, Karola Ewalda Moritz v. Franckenberg Ludwigsdorf oraz Jeanette Fryderyke Helene  z domu  v. Poser. -- (Tauf zeugen) Angelika v. Busse z/d. v. N...tsch...el? Ferdynand Busse poborca pod. (Steuer Einehmer) w Mieliczu (Militsch). Franc. v. Budizewski (Budziszewski?) na Grundkowe? Panna Katarzarzyna  v. Budischewska. Pani Landräthin von Lanlier? z/d. v. Manstein. Moritz v. Rapparl. (Rappard?). Maria  Charlotte Elżbieta  owdowowiala  generałowa von Frankenberg z domu  v.Massow. Major i Oberbrigadier der gendarmerie w. W. Ksiestwie  Poznanskim  v. Ciriaci. 1818. Rodzice j. w. (przy nim tylko tytuł dziedzica Placzkowo), syn chrzest  8/V. Franciszek Ben(n)o Moritz * 28/IV. świadkowie  panna Katarzyna  v. Budiszewska w Grondkowe. Pani Kreissteuer Einehmer Charlotte von Busse z Mielicz. Franciszek  v. Budiszewsky, dziedzic  na Grundowe. zrodlo - Teki Dworzaczka

 
   
  • Leopold Frankenberg Ludvigsdorf
 
48543 (Rydzyna)
1838.19/III. MD. Władysław Potocki z Chrząstowa x ks. Ewa Sułkowska w Dreźnie -- D. Leopold Frankenberg Ludvigsdorf prezes sądu apelacyjnego  Prow.Poznan Tomasz hr. Potocki, Henryk hr. Potocki  Aleksander  Ostrowski z Maluszyna .    zrodlo - Teki Dworzaczka
 
   
 
 
  • Joanna Rechenbach - miala dwoch synow, przysiege lenna skladali im szlachcice - von Frankenberg z Dziadkowa i von Strachwitz.

  • Wlascicielami Izbicka w roku 1575 - 1729 byli hrabiowie Frankenberg.

  • FRANKENBERG Leopold Sigismund hr. von, (1644–1731), kanonik kapituły katedralnej, fundator dzieł sztuki i stypendiów studenckich.

  • W latach 1430-1450 występuje Mikołaj Beess z Rogowa. Ten ostatni dlatego jest ważny, gdyż jest to pierwszy nosiciel imienia Mikołaj w tym rodzie.Warte jest to podkreślenia dlatego, że pierwszym udokumentowanym właścicielem Wierzchlasu w powiecie wieluńskim był Mikołaj, który w 1527 r. jako Mikulas Wrchleysky poświadczył w Oleśnie darowiznę Przecława Frankenberga z Proślic w postaci wsi Sowczyc, Łomnicy i Jam na rzecz swojej żony Doroty.

  • Kosciol Franciszkanow - Klodzko.Obecna barokowa budowla zostala wzniesiona w latach 1628 - 1631r. ukonczona ok. pol.XVII.w.a przebudowana w 1711 r. przez Marianusa von Frankenberg.

  • Miechowa - Kościół fil. Św. Jacka (poewangelicki), bud. 1529 jako kaplica, 1628 przebud. (fundacja Baltazara v. Frankenberga), odnawiany w 1753, 1911, 1958, lokalizacja na wzniesieniu, poza wsią
  • Palac wzniesiony w roku 1718 - 27 ktorego wlascicielem byl Henryk Wolf von Frankenberg a po jego smierci wlascicielem dobr Grodzca zostal Ferdynad Wolf von Frankenberg
  • Jaliusz Frankenberg (1867 - 78) -wiecej na stronie int. Parafia pw. Św. Wawrzyńca w Mąkowarsku

  • Forum www.poniatowski.org.pl Zobacz temat - Infanterie-Regiment von Alvensleben No.33

  • Wawrzyn Frankenberg -wiecej na stronie int. www.teki.bkpan.poznan.pl

  • Uczniem Krolewskiego Seminarium Nauczycielskiegow Paradyzu w latach 1877-78 byl Wawrzyniec Frankenberg ur. 16.06.1855 roku we wsi Rataje powiat Poznan (obecnie czesc Poznania).

  • Ludwik Frankenberg -Spis absolwentów  ROK 1920 - Untitled Document

  • Karol Frankenberg -wiecej na stronie int.  Zobacz - Pomniki bojowników o niepodległość 1794-1863

  • Na ulicy Strażackiej zlokalizowany był kolejny dwór, Pana Frankenberga  Świerklan

  • Sam zaś Kardynał po kilkunastu tygodniach przygotowań wyruszył na czele licznego orszaku na uroczystości konsekracyjne z Wrocławia do Krzeszowa. Podróż do opactwa krzeszowskiego dostojny gość odbywał w towarzystwie wyższych urzędników swego dworu: marszałka, wielkiego koniuszego, archidiakona Frankenberga, przybocznego lekarza, osobistego sekretarza, pazia, trzech lokajów oraz dwóch wikarych Tygodnik Katolicki Niedziela

  • Warte jest to podkreślenia dlatego, że pierwszym udokumentowanym właścicielem Wierzchlasu w powiecie wieluńskim był Mikołaj, który w 1527 r. jako Mikulas Wrchleysky poświadczył w Oleśnie darowiznę Przecława Frankenberga z Proślic w postaci wsi Sowczyc, Łomnicy i Jam na rzecz swojej żony Doroty. Dowiesz sie wiecej - bees

  • Hans ( Jan ) Franckenberg - wiecej -  Płyty nagrobne

  • W tym czasie Trzebieszowice należały do hrabiego von Frankenberga.  wiecej - zamki na pograniczu polsko-czeskim

  • Kult posmiertelny biskupa Nankera ....wiek XVIII jest dla kosciola w Polsce czasem licznych beatyfikacji i kanonizacji wybitnych synow Polskiego narodu. W roku 1713, papiez Klemens XI beatyfikowal zasluzonego dla duchowej kultury slaska Dominikana Blogoslawionego Czeslawa. Energicznym incjatorem idei beatyfikacji Nankera byl dziekan Kapituly Wikariusz Generalny Leopold Zygmunt hr.Frankenberg

  • Abraham von Frankenberg - 1593 - 1652, matematyk, fizyk,lekarz oraz teolog.Mieszkal w Bystrem kolo Olesnicy.

  • Fryderyk von Frankenberg.zrodlo Siedlec (województwo dolnośląskie) - Wikipedia, wolna encyklopedia

  • 8405 (Nr. 231) 1791
    Jadwiga Mikołajewska, wdowa po Romualdzie Ruszkowskim podstolim brzeskim kujawskim, z I, Roch Ruszkowski jej syn z II Marcjanna żona Ignacego Frankenberga , Prakseda i Katarzyna, siostry rodzone Ruszkowskie z tejże Mikołajewskiej zrodzone z III, kompromis (f. 292v) -
    Teki Dworzaczka

  • Poznan Project  - Frankenberg

 
 
     
 
  • Rajsko
 
 

Rajsko, Rayszko, Raysco  W1292r. wzmiankowany w zrodle Sedziwoj z Rajska , a w 1338r. Dominik i Krajko z Korabitow zastawili swoja czesc Rajska Kosciolowi gnieznienskiemu.

 Mapa -Raysko, Oszczeklin, Raszawy

 
     
  942 (Nr. 5) 1582       Grodzkie i ziemskie > Kalisz > Rezygnacje, XVI wiek  
     
 

Jan, dziekan kaliski i pleban, goszczonowski i Stanisław Liubońszczy, bracia rodzeni z Rajska, całe cz-i wsi Rajsko powiat kaliski ongiś Elżbiety Rajskiej, zmarlego Andrzeja  Liubońszczy  żony, matki ich dziedziczne, Janowi Kobierzyckiemu z Rajska za 1. 000 zł. sprzedal (f. 274v)

 
     
  1178 (Nr. 5) 1585  
     
  Wojciech  i Kasper Mankowscy, bracia rodzeni, zmarlego Jana Mankowskiego, spadkobiercy uwalniając od zobowiazan Macieja Mankowskiego de Momoty, brata swego, całe części wsi Rajsko powiat kaliski  ze spadku po tym zmarlym  Janie Mankowskim, zmarlego  Marcina synu, bracie ich stryjecznym  sprzedal  Janowi Kobierzyckiemu z Rajska za 333 zł. (f. 507)  
     
  1837 (Nr. 7) (partia luzów na wstępie tomu o osobnej paginacji) 1596  
     
 

Bartłomiej  Janikowski, Janowi Kobierzyckiemu z Rajska, całe czesci  dziedziczne  wsi Rajsko powiat kaliski  za 1. 000 zł. sprzedal (f. 13)

 
     
  4931 (Nr. 167) 1729  
     
 

Jan z Ryska Kobierzycki, kanonik  kaliski, paroch rayski, syn zmarlego  Jana Kobierzyckiego  z  zmarlej  Teresy Dzierzbińskiej, córki  zmarlego  Jana Dzierzbinskiego  pisarza grodzkiego gn. dziedzica Modlibowic w powiecie  koniń., spadkobierca zaś Anny żony  zmarlego . Kazimierza Grodzickiego, Urszuli żony zmarlego  Marcina Koszutskiego, i zmarlej  Teresy panny Dzierzbińskich, zmarlego  Andrzeja Dzierzbinskiego  zmarlego Jana Dzierzbinskiego syna, zeznającego wuja rodz., córek, bp. +-ych, po ich +-ci dziedzic Modlibogowic, wedle kontraktu  z r. 1721 dobra te Piotrowi Radońskiemu synowi  Stanisława  skarbnika kaliskiego  z  zmarlej Teresy Bronikowskiej sprzedaje za 23. 000 złp. (p. 182

 
     
  5608 (Nr. 178/180) 1742  
     
 

Jan Kobierzycki kanonik kollegiaty  kaliskiej, syn zmarlego  Jana Kobierzyckiego  ze zmarlej Teresy Dzierzbińskiej, dziedzica wsi Oszczeklin, Raszewy z powiatu kaliskiego, dobra te Stanislawowi Frankenbergowi , syna  zmarlego juz Jana  Frankenberg z Marianny Kobierzyckiej , zeznal siostry rodzonej  sprzedarz za 27. 000 złp. (p. 422) Katarzyna Kobierzycka  wdowa po zmarlym Antonim  Starczewskim 2-o v. obecnie zona Wojciecha Biskupskiego, siostra rodzona  zeznala.

 
  zrodlo - teki dworzaczka  
     
 
  • Oszczeklin 
 
  Oszczeklin  czesc wsi z Rajskiem ... ja zapewne ksiadz Jan Kobierzycki (syn Jana) w 1742 roku sprzedal Stanislawowi Frankenbergowi, ktory jako wspolwlasciciel wzmiankowany wraz ze Stanislawem Starczewskim w 1756 roku, kiedy czesc zwana  Dworkowszczyzna, wydzierzawili Stolnikowi buskiemu Stanislawowi Dzierzabickiemu i Magdalenie z Dzierzabickich Wezykowej, lowczyni  Dobrzyckiej. Nastepnie wlosci oszczeklinskie (z Raszewami) przeszly w rece Karola Milewskiego, ktory na poczatku lat 60 XVIII w. sprzedal je tesciom Stanislawowi i Franciszce z Malachowskich  Frankenbergom, a nastepnioe w 1764 roku odkupil ponownie i zbyl ostatecznie w 1767 roku marszalkowi nadwornemu koronnemu Jerzemu Wandalinowi Mniszchowi herbu Konczyc.
Inwentarze (III) s. 224,
 
     
 
  • Błędna i Wyszczelice
 
  5422 (Nr. 171/173) 1736  
     
  Wojciech Ruszkowski syn zmarlego Aleksandra Ruszkowskiego podstolego brzesko  kujaws. z zmarlej  Wiktorii Grochowickiej, dziedzic wsi Błędna i Wyszczelice w p. przedec. podniósłszy s. 10. 000 zł. od ojca swej żony Michała Niwskiego jako jej d. mac., żonie Barbarze Niwskiej, oprawia tę sumę (p. 509)  
  zrodlo - teki dworzaczka  
     
 
  • Tokary i Gozdowa
 
  8161 (Nr. 227) 1787  
     
  Romuald Ruszkowski, syn zmarlego Wojciecha  Ruszkowskiego i Barbary Niwskiej, sumy ojczyste na dd. Tokary i Gozdowai pus. Police w p. sier., po + Tomasza i Katarzyny z Mikołajewskich Kwiatkowskich na Mariannę 1-o v. ż. Fabjana Sokołowskiego, 2-o v. żonę Michała Niwskiego spadłą, a po jej + na Barbarę żone  Wojciecha Ruszkowskiego, ol. zaś matkę zeznaje ceduje Stanisławowi Myszkowskiemu syn zmarlego Karola z Mirowa i Myszkowic Myszkowskiego kap. w. k. z Justyny Niwskiej (f. 288) zrodlo - http--teki.bkpan.poznan.pl  
     
 
  • Rososzyca
 
 

Jan Kobierzycki-Rososzyca - Roszosicza, Roszosicze, Roszoszicza, Rossoszyca, Rossoszyce/ Pierwsza wzmianka w środkach pisanych ukazuje się w 1377 roku /KDW nr.2069/.

W 1377 roku Mikołaj, podkomorzy kaliski rozgraniczył Rososzycę od dóbr klasztoru ołobockiego. Około 1253 roku należała - jak podaje „Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego”- do Rosowskich /Rososkich/ herbu Korab i do Piotra Wolickiego.  W 1579 roku posiadali dobra wspólnie: Dorota Sieroszewska, Jakób Rosowski oraz Jan i Stanisław Wysoccy. Było tam wtedy 7 łanów osiadłych, 8 zagrodników, 3 ˙komorników, 2 rzemieślników. Rejestra poborowe z roku 1618 wykazują tylko jednego dziedzica, Piotra Rosowskiego /Rososki/,który posiadał 7 łanów osiadłych,7 zagrodników,1 rzeżnika i młyn o jednym kole.

Do Rosowskich /Rososkich/, w części, wieś należała jeszcze na przełomie ˙XVII i XVIII wieku, o czym świadczy spisany 22.08.1701 r., inwentarz  po śmierci Władysława Kazimierza Rosowskiego przez jego żonę Ewę. Z końcem XVII wieku Rososzyca stała się własnością rodziny Wierzbowskich herbu Jastrzębiec. Początkowo pisali się z Wielkiego Chrząstowa w granicach Śląskich, który niegdyś dziedziczyli, ale kiedy Stanisław Chrząstowski, wyniósł się w łęczyckie, a syn jego Derszław nabył dobra Wierzbowa, przyjęli nazwisko Wierzbowscy.

 
     
 
 

W  ręce Skórzewskich Rososzyca dostała się w początkowym okresie XVIII wieku.Boniecki w swoim „Herbarzu” przedstawia założyciela drzewa genealogicznego Skórzewskich, Wojciecha Drogosława, który żył około 1240 roku. Adam stanowiący z kolei VII pokolenie, pieczętujący się herbem Drogosław, siedzący w ziemi wieluńskiej, pozostawił synów:

Jana, Andrzeja, Władysława i Stanisława.  Jan VIII pokolenie, dziedzic dóbr Świątkowice, Dobrosław i innych w ziemi wieluńskiej pozostawił z Barbary Wielowiejskiej herbu Półkozic synów: Kazimierza, Leopolda i Pawła.

 

     
 
 

Paweł z Marii Gomolińskiej herbu Jelita spłodził synów: Stanisława, Wojciech i Macieja - bezżennych oraz Mikołaja, protoplastę odnóg wojewódzkiej i kaliskiej.

Mikołaj, dziedzic Rososzycy, Szczurów i Raszkowa poślubił Urszulę Linowską herbu Pomian, córkę Stanisława z Urszuli Lipskiej herbu Grabie, pisarzówny ziemi kaliskiej. Z Urszuli Linowskiej, Mikołaj pozostawił syna Antoniego i trzy córki: Konstancję, Aleksandrę i Urszulę.

Antoni dziedzic Rososzycy i innych związał się węzłem małżeńskim z Anną Nostitz-Jolkowską herbu Ryś ze starożytnej rodziny pomorskiej.

Z czasów Antoniego, zachował się do dzisiejszych czasów inwentarz który spisany został 12 pażdziernika 1762 roku, przez Wojciecha Pawłowskiego, komisarza generalnego Wielkopolski, po śmierci właściciela Jana Kobierzyckiego przy reindukcji w dobra Hermenegilda Chrzanowskiego, pisarza grodzkiego nakielskiego, dotyczący połowy Rososzycy, który świadczy, że Antoni Skórzewski nie był dziedzicem na całości Rososzycy w owym czasie.

 

 
     
 
Jak wyglądała wówczas połowa wsi należąca przed 1762 rokiem do Jana Kobierzyckiego: (- powiat- kaliski-Rajsko )

Dwór/opuszczono część mieszkalną/,z zewnątrz w bardzo kiepskim stanie, z podziurawionym dachem i pogniłymi ścianami. Koło dworu stał po prawej stronie spichrzyk, pokryty snopkami, na kształt sołku z pustymi przegrodami, potrzebujący reperacji.  Przy spichrzyku porastał niewielki sad z różnymi drzewami owocowymi, w którym ˙znajdowało się 34 pniów pszczelich. Po drugiej stronie znajdował się równie podobny sad, ogrodzony chrustem.  Dalej idąc stała gorzalenka, karmnik i chlew o dwóch drzwiach, słomą poszyty, równie w fatalnym stanie, że tylko patrzeć jak się wywróci. Dalej ˙budynek o czterech drzwiach na biegunach z zamknięciem w stanie - jak pisze autor - dobrym. Dalej znajdowały się: wozownia, stajnie - poszyte słomą z dziurami w ścianach. Po przeciwnej stronie znajdował się budynek na kształt spichlerzyka zrujnowany. Po drugiej stronie tego budynku stał browar z wszystkimi statkami, ale nadający się do reperacji. Przy browarze ogródek warzywami obsiany, dalej sadzawka a niewiele dalej stawek niemały. Dalej idąc, stała stodoła o dwóch bojowiskach, do połowy zapełniona zbożem i słomą, znajdujca się w złym stanie. Obok nij stała mniejsza stodółka o jednym bojowisku, z gruntu zła, w której było ˙wówczas siana około 6 wozów. Na przeciw tych stodół znajdowała się stodółka, w dobrym stanie, z grochem, sianem i owsem.  Dalej owczarnia w dobrym stanie i z dobrym poszyciem, ale bez owiec, które jak mówią ludzie pognali do Oszczeklina( teki.bkpan.poznan.pl )do jmp. Frankenberga . Bywały czasy, kiedy w owej owczarni znajdowało się 138 a nawet 233 owiec. Do inwentarza dworskiego należało wówczas: krowa, para koni i żrebię oraz 12 świń. I to było wszystko nie było więcej ani kury, ani łyżki i miski, ani stołów, ani stołka i innych sprzętów. Wszystko co było można ,sukcesorowie jmp. Kobierzyckiego pozabierali. W części wsi Jana Kobierzyckiego  było wówczas 2 kmieci: Jędrzej Każmierczak i Mikołaj Ścieżkowski.  obydwoje ˙mieli ˙powinności robienia bydłem od niedzieli do niedzieli. Tylko od św. Marcina do św. Wojciecha mieli 1 dzień wolny w tygodniu.10 chałupników. miało powinności odrabiania pańszczyzny z żonami i dziecmi po 6 dni w tygodniu.2 komorników, za chałupy z małymi ogródkami odrabiało po 3 dni w tygodniu.  Był  jeszcze w tej części wsi karczmarz i owczarz, poddani z dziećmi i żonami. Oprócz powinności na rzecz dziedzica wymagano pogłównego: komornicy  mieli  powinność płacenia, razem 3 zł, kmiecie na jedną ratę po 6 zł a chałupnicy, każdy po 3 zł. Do tego jak by było mało kmiecię mieli powinności w naturze. Powinni dawać co rocznie kapłonów 4 i mannę

 

 

 
 
     
 

Na końcu folwarku znajdował się młyn, nazwany Krusz, na strumieniu, czyli odnodze od rzeki. Dochody z młyna w jednej części szły według dawnego zwyczaju do czynszowania i zapłacenia pogłównego oraz innych powinności do jmp.Chrzanowskiego, pisarza grodzkiego nakielskiego”.

Wszystko wskazuje na to, że właściciel tej części Jan Kobierzycki zadłużył się przed śmiercią, mimo tak dużych powinności chłopów pańszczyźnianych, co można wywnioskować z powyższego inwentarza, w wyniku czego nastąpiła reindukcja w jego dobra.  Co się dalej stało a tą częścią, nie wiadomo, można przypuszczać że Antoni Skórzewski wykupił tę część wsi i stał się jedynym właścicielem, ale to tylko przypuszczenie.  Z małżeństwa Antoniego Skórzewskiego z Anną Nostitz-Jolkowską zrodziły się 4 córki: Łucja, Apolonia, Antonina i Marianna, oraz dwóch synów:

Paweł jako starszy syn, pan na Rososzycy, Dobrej, Szczurach, Raszkowie, Wysocku, Rudlicach i wielu innych urodził się w Mącznikach, wchodzących w skład dóbr Skórzewskiego Antoniego, w 1744 roku.  /patrz Mączniki/ Znany był powszechnie w kraju jako dobry obywatel i patriota.  Jak pisze Józef Wybicki w „Pamiętnikach” wyd.  Warszawa 1905 rok „Był tam z swoim Korpusem Mazowiecki marszałek Dobrzyński, był komenderujący Korpusem jedynym Wielkopolskim Paweł Skórzewski, który odtąd był tyle słynny w kraju z najczystszego patriotyzmu i który zawsze był z swoją ojczyzną, pomimo wieku i majątku jakiego z czasem doszedł. Były jeszcze inne Korpusy, ale to wszystko dopiero się organizowało Ledwo piekielną przeprawę nakielską skończyliśmy, ledwo stanęliśmy w Kcyni, marszałek Lniński poznawszy się z pułkownikiem Skórzewskim, oddać mu w komendę swój Korpus przedsięwziął” Dalej Józef Wybicki w „Pamiętnikach” pisze: „Gorliwy Mazowiecki i bitny Skórzewski na próżno szykowali kilkakrotnie przelęknionego żołnierza, znajomość służby i większość sił dały zwycięstwo nieprzyjacielowi. Powiem, nie ˙byliśmy pobici, ale rozbici i rozproszeni”.

 
     
  zrodlo - Rososzyca  
     
  Indeks osób sporządzony z rękopisu "1777-1782, Acta villanorum civitatis SR Mttis Calisien" (w "Akta miasta Kalisz" w APP). Część 1
 
 
  Bogdański NN, zięć Marcina Małachowskiego 1772 (* to Andrzej Bogdański wojski kaliski)  
  Frankemberski NN, zięć Marcina Małachowskiego 1772 (!)(* to Stanisław Frankemberg łowczy mielnicki)  
  Małachowski Marcin, były posesor Wolicy (teść Bogdańskiego i "Frankemberskiego"), po jego śmierci Wolicę przejęli jego zięciowe, po czym magistrat Kalisza wytoczył im proces o windykację tych dóbr i proces ten wygrał (* tu Marcin Małachowski skarbnik czernichowski zm. 1772)  
  Małachowski Marcin (zm. 1772) były posesor Wolicy  
     
  Indeks osób sporządzony z rękopisu "1777-1782, Acta villanorum civitatis SR Mttis Calisien" (w "Akta miasta Kalisz" w APP). Część 5 (Wolica, Chełmce, Paczyn, Takomyśle, Szałe)  
     
  Frankemberski ( Frankemberg ) 1772  
     
  zrodlo -  http://www.wtg-gniazdo.org/forum/viewtopic.php?f=2&t=3398  
     
 
  • Kobierzycko
 
  Kobierzycko -znajduje się w odl. 10 km na zach. od Sieradza, w pobliżu szosy do Kalisza. wieś położona jest w gminie Wróblew. Wspomniana w bulli Innocentego II w 1136 r. Gniazdo rodowe Kobierzyckich różnych herbów : Nałęczów, Korabitów, Pomianów. W Kobierzycku bywał hetman Stefan Czarniecki, stąd bowiem pochodziła jego żona Zofia z Kobierzyckich. W XIX w. istniała tu mała wytwórnia maszyn rolniczych, należąca do wybitnego działacza ówczesnego Towarzystwa Rolniczego - Wincentego Prądzyńskiego h. Grzymała (bratanka gen. Ignacego Prądzyńskiego). Po Prądzyńskich wieś należała do Radońskich h. Jasieńczyk. Obok remizy straży pożarnej jest kopiec z krzyżem na wierzchołku, kryjący wg tradycji szczątki żołnierzy napoleońskich. W pn. części wsi eklektyczny dwór z XIX/XX w., którego właściciel Feliks Radoński nakłonił poznanego w Paryżu Władysława Reymonta do kupienia Charłupi Wielkiej. Reymont przyjaźnił się z Radońskim i był częstym gościem w jego dworze, tu pisał "Insurekcję". W leżącym obok dworu parku piękna aleia kasztanowców, pomnikowy buk oraz tulipanowiec.  
                                                                                                                                                                               
                                         
 
 
   
 
  powrot  -  do gory